Een oase van stilte, die nu en dan wordt doorbroken door het geluid van vogels, de wind die door het struikgewas ruist en het kabbelende water. Geen ronkende motoren die de rust verstoren, geen wandelaar te zien van hier tot aan de horizon, die nochtans ver reikt in dit biljartvlakke land. Voor ons, op enkele tientallen meters van de Nederlandse grens, de Hollandersgatkreek, een zilte waterplas waar de wind het oppervlak doet rimpelen tussen dikke rietkragen. De kreek herinnert aan een tijd - niet eens zo lang geleden - dat de grillige Westerschelde soms delen van Vlaanderen blank zette. Volgens de woorden van mijn gids zijn we hier "aan het einde van de wereld" of in elk geval diep doorgedrongen in de Vlaamse boerenbuiten: het Meetjesland.
...