De hemel trekt dicht met dikke, donkere wolken wanneer we 's morgens in Koksijde aankomen. Langs de staalgrijze zee loopt een handvol wandelaars in regenjekkers en rubberlaarzen. Geen kudde zonnekloppers op het strand en geen horde trapautootjes op de dijk. In de duinen waait het hoge helmgras onder een stevige bries alle kanten uit en blijft het natte zand aan onze voeten plakken. Regendruppels zwiepen tegen ons gezicht en mengen zich met de geur van de zee. Je zou bijna zweren dat ze naar zout smaken.
...