Europa houdt zich bezig met de reglementering van betalingsdiensten. Valt daaronder: de klassieke diensten zoals doorlopende betalingsopdrachten, overschrijvingen, betalingen met een kaart, of de diensten verbonden aan het beheer van een betaalrekening. Onder PSD2 worden bijkomend ook nieuwe diensten geregeld, meer bepaald de betalingsinitiatiediensten en de rekeninginformatiediensten, die in België een vergunning moeten hebben van de Nationale Bank.

PSD2 is de naam van de Europese richtlijn die recent in Belgisch recht werd omgezet. De afkorting staat voor Payment Services Directive 2 en heeft net als PSD1 hetzelfde doel: één juridisch kader creëren voor eenvoudiger, veiliger en efficiënter betalingsverkeer binnen Europa. PSD1 had al nieuwe aanbieders van betaaldiensten toegelaten op de markt. Sinds PSD 1 konden niet-bancaire instellingen een speciale vergunning aanvragen als betaalinstelling en daarmee betaaldiensten verrichten binnen de EU. De nieuwe richtlijn bouwt hierop verder en voegt enkele zaken toe.

Een plicht voor de bank, niet voor de consument

Banken hebben niet langer het alleenrecht over jouw betaalgegevens. Op jouw vraag moeten ze die delen met 'derde partijen'. Dat zijn bijvoorbeeld andere banken, webshops, vliegtuigmaatschappijen of techbedrijven. Die kunnen betalingen voor je regelen, het saldo op je rekening checken en rekeninginformatie ophalen. Zo kan je bijvoorbeeld in de KBC-app je rekeningen bij BNP Paribas Fortis raadplegen (en omgekeerd) of via die app betalingen doen met rekeningen van (sommige) andere banken. Maar die uitbreiding naar 'derde partijen' gebeurt enkel als jij als klant dat wil, omdat je gebruik wilt maken van deze diensten. Geef je geen toestemming, dan blijft alles bij het oude. PSD2 geeft jou het recht om gebruik te maken van een nieuw type aanbieder, maar je bent tot niets verplicht. En ook al geef je je toestemming, je kan die altijd terug intrekken.

Welke rekeningen vallen eronder?

In België slaat de verplichting van de bank enkel op zichtrekeningen. De richtlijn spreekt immers van 'betaalrekeningen' en van een spaarrekening kan je geen derde persoon betalen. Jouw bank kan de toegang tot andere rekeningen geven, maar is daar niet toe verplicht.

Wat betekent 'toegang tot de betaalrekening'?

Hiermee wordt bedoeld dat een derde partij, mits toestemming van de klant het saldo en de rekeninghistoriek van de betaalrekening(en) van de klant kan checken en de bank opdracht kan geven namens de klant een betaling (overschrijving) te starten of informatie van zijn bankrekening te verzamelen en daarvan een overzicht aan te bieden. Het is níet zo dat de rekening, het geld dat erop staat of de informatie over het saldo en de betalingen vrij toegankelijk worden voor iedereen.