Op zondag klinkt vanuit de open ramen rond mijn terras het vrolijke getiktak van bestek op borden en gebabbel van families die aan de heilige zondagse pranzo (lunch) zitten. De weekdaglunch is al even belangrijk. Ga maar eens rond 1 uur binnen in een instituut als de Hostaria Romana. Kelners zigzaggen langs de tafels. Een vaste klant wordt ontvangen als de Verloren Zoon, met een omarming en kussen. Het dagelijkse feest begint met een tafel vol antipasti: verse ricotta, gefrituurde artisjokken, gevulde courgettebloemen.
...

Op zondag klinkt vanuit de open ramen rond mijn terras het vrolijke getiktak van bestek op borden en gebabbel van families die aan de heilige zondagse pranzo (lunch) zitten. De weekdaglunch is al even belangrijk. Ga maar eens rond 1 uur binnen in een instituut als de Hostaria Romana. Kelners zigzaggen langs de tafels. Een vaste klant wordt ontvangen als de Verloren Zoon, met een omarming en kussen. Het dagelijkse feest begint met een tafel vol antipasti: verse ricotta, gefrituurde artisjokken, gevulde courgettebloemen. Aan de Via del Corso ligt de Piazza Colonna, afgeboord door een palazzo waarin de krant Il Tempo huist. Daar is Antico Caffè Chigi de woonkamer van journalisten en fotografen. De koffie is er heerlijk en goedkoop, nog geen euro als je hem rechtstaand aan de toog drinkt, zoals de meesten. De ober wenst een oudere dame een buona giornata. Ze glimlacht, warme koffie en aandacht is soms alles wat een mens nodig heeft. Een agent zet zijn operettekepie af en legt zijn haar in de plooi terwijl hij zichzelf bewondert in de spiegel achter de toog. Mannen in pak gieten snel hun espresso binnen en lopen dan " Arrivederci Grazie!" roepend terug naar buiten. Vrolijke routine. Vanaf de rand van de oude stad loop ik over de Ponte Sant'Angelo naar de Engelenburcht, en vandaar naar het Sint-Pietersplein. Links naast het plein bewaken twee Zwitserse Wachten de ingang naar het Vaticaan. Als ik hen het wachtwoord Cimitero Teutonico toefluister, mag ik verder. Amper binnen, sluiten twee Duitse prelaten het hek, want de paus komt eraan in zijn pausmobiel en verkast voor onze ogen naar een auto. Het kerkhof is een kleine, schitterend onderhouden tuin waar leden van het aartsbroederschap van deze begraafplaats rusten, Duits- en Nederlandstaligen. Het beroemde filmfestival van Rome is bezig, op elke stadsbus en tram hangen affiches met het programma: premières, documentaires, oude films. Natuurlijk wordt ook filmmaker Federico Fellini herdacht, Romein in hart en nieren. Ik wil zijn favoriete eetplek uitproberen, want zoals al zijn stadsgenoten, hield ook hij van lekker eten, al moest hij de laatste jaren op dieet. " I went on a diet for tree months and all I took off was my hat," lachte hij. Hij had een vaste tafel in ristorante Cesarina, waar wij de tortelloni met salie en thijm proeven. Leve de smaakpapillen van de maestro. Rome is altijd al een trekpleister geweest en voor sommigen zelfs hun laatste verblijfplaats. Zo stierf de 19de eeuwse dichter John Keats in een kamer aan de Piazza di Spagna, enkele maanden nadat hij was aangekomen. Hij was amper vijfentwintig. Dat appartement van een viertal kamers, één hoog aan de Spaanse Trappen, is nu het Keats & Shelley House. Het geluid van beneden zweeft door het open raam naar binnen; een mama die op haar Giovanni roept, een oude man die laat horen dat hij loterijbriefjes heeft. Keats had een grote liefde achtergelaten in Engeland, Fanny Brawne. Hij kon het niet meer over z'n hart krijgen haar brieven te openen. Het was te moeilijk, omdat hij wist dat hij ging sterven. Ze werden met hem begraven op het kerkhof in de wijk Testaccio. Geen betere plek om het leven te vieren dan op het terras van ristorante Pierluigi, vlakbij de Piazza Farnese. Italiaanse families van vier generaties verzamelen zich rond de tafels. Witte koele huiswijn, artisjokken alla Romana en aardbeien al limone toe, zeg nu zelf, wat kan er dan nog misgaan? Melancholie maakt hier geen kans. Tenzij die operazanger weer komt opdagen en een paar aria's zingt, die weerkaatsen op de muren van de Piazza de Ricci, het plein der rijken. Zo voel ik me ook, rijk. Want dat doet Rome met u op een zondagmiddag. Greet Van Thienen - Foto's: Ingrid Hannes