V ijftigplussers die thuis nog volwassen kinderen hebben wonen vormen geen minderheid meer. Steeds meer twintigers, dertigers en zelfs veertigers blijven in het ouderlijke nest. De trend is sterker uitgesproken bij jongvolwassen mannen dan bij vrouwen en is zowel in Vlaanderen als in Wallonië merkbaar.
...

V ijftigplussers die thuis nog volwassen kinderen hebben wonen vormen geen minderheid meer. Steeds meer twintigers, dertigers en zelfs veertigers blijven in het ouderlijke nest. De trend is sterker uitgesproken bij jongvolwassen mannen dan bij vrouwen en is zowel in Vlaanderen als in Wallonië merkbaar. Het Centrum voor Bevolkings- en Gezindsstudie heeft de cijfers van 2004 vergeleken met deze van 1992. De evolutie is onmiskenbaar. In 1992 woonde 57 % van de Vlaamse mannen en 42 % van de Vlaamse vrouwen tussen 18 en 29 jaar nog bij pa en ma. In 2004 was hun aantal gestegen tot 63 % van de mannen en tot 50 % van de vrouwen. Een gelijkaardige ontwikkeling is er in Wallonië: bij de mannen van 56 % naar 58,7 % en bij de vrouwen van 41,6 naar 46 %. Brussel is een geval apart. Hier ligt het aantal thuisblijvers opvallend lager, maar dat is een typisch fenomeen van de grootstad. De anonimiteit, de uitgaansmogelijkheden en het wonen in de buurt van het werk trekken singles aan. Dit is het zogenaamde sex-and-the-city-effect. Voor het eerst zijn dit academiejaar honderden koten in onze universiteitssteden niet verhuurd geraakt. De hoge huurprijs weegt nu blijkbaar zwaarder door dan de vroeger zo geroemde vrijheid. Studerende jongeren willen niet meer zo snel mogelijk op eigen benen staan en zijn best bereid te pendelen. En dacht u met een gerust hart een nieuw leven te kunnen opbouwen nadat uw laatste kind het huwelijksbootje heeft genomen? Nee, hoor. Van het aantal uit de echt gescheiden mannen tussen 30 en 35 is 11 % naar de ouders teruggekeerd. Ook hier liggen de cijfers voor de vrouwen lager. De hulpeloze man die niet kan of wil koken, plassen, wassen en strijken is blijkbaar nog altijd een realiteit. De huur- en vastgoedprijzen die records blijven breken en de onzekere economische situatie vormen wellicht de voornaamste redenen waarom kinderen langer in het ouderlijke nest blijven. Wanneer ze alleen gaan wonen, moeten ze vaak inboeten op de luxe die ze thuis gewoon zijn. Thuisblijven betekent langer kunnen sparen voor een eigen huis of meer geld overhouden voor reizen en ontspanning. Toch verklaart geld niet alles. Het aantal twintigers dat er bewust voor kiest alleen te gaan wonen, is in de onderzochte periode niet afgenomen. Wel zien we dat andere jongvolwassenen almaar later starten met een langdurige relatie of een eigen gezin. Ze hebben er ook steeds minder problemen mee om na hun huwelijk eerst enkele jaren in te wonen. Of om na een relatiebreuk terug te keren naar pa en ma. Ondanks alle communicatiemogelijkheden hebben twintigers en dertigers het vandaag veel moeilijker dan vroeger om de man of vrouw van hun leven te ontmoeten. Korte relaties en onenightstands, allemaal geen probleem. Maar de ware vinden én houden is andere koek. Waarom zouden onze kinderen trouwens de knusse zekerheid van thuis opgeven? Ze hebben toch een toffe relatie met hun ouders? "Ik ben thuis altijd kort gehouden en dat heeft tot scherpe conflicten geleid. De dag toen ik op kot mocht, voelde ik me bevrijd", getuigt Anita (58) die nu nog een dochter van 29 thuis heeft wonen. "Mijn man en ik hebben ons voorgenomen het anders te doen met onze kinderen. We hebben getracht conflicten meteen uit te praten, veel te knuffelen en te zorgen voor een warm nest. Mijn dochter en ik zijn dikke vriendinnen geworden."Mooi, maar misschien doen we wel te hard ons best om goede maatjes te blijven met onze kinderen. Met het verdwijnen van het generatieconflict is bij onze kinderen ook een prikkel verdwenen om op eigen vleugels te gaan vliegen. Vroeger accepteerde je het strenge gezag van je ouders en zodra het kon, ging je op eigen benen staan. Vandaag wijzen alle onderzoeken uit dat kinderen alleen sneller uit het nest vliegen wanneer ze een moeilijke relatie met hun ouders of een echtscheiding meegemaakt hebben. n