We spreken eerder van janken en piepen om het geluid van een hond te definiëren dat lijkt op het geluid dat wij mensen produceren als we huilen. Maar wat wil je huisdier daarmee uitdrukken?
...

We spreken eerder van janken en piepen om het geluid van een hond te definiëren dat lijkt op het geluid dat wij mensen produceren als we huilen. Maar wat wil je huisdier daarmee uitdrukken? Een middelhoog, vrij monotoon gejank is de meest voorkomende uiting van ongenoegen bij je hond. Je huisdier doet dit als het te weinig activiteit heeft. Je hond draait rondjes, zoekt naar iets om te doen, maar kan niets vinden. Kortom, hij verveelt zich. Helaas komt verveling bij honden vaak voor, omdat we door ons drukke leven nog weinig tijd hebben voor ons huisdier. Want een hond, ongeacht het ras, moet je gemiddeld één tot twee uur per dag uitlaten. Liefst op verschillende plaatsen, zodat hij vriendjes kan ontmoeten, op iets kan kauwen, nieuw speelgoed vindt. Je hond kan ook janken om iets te vragen: dat je de deur opendoet, hem aait, een spelletje met hem speelt. Dat soort gejank herken je aan de hogere toon waarop het eindigt. Dan is het belangrijk om niet meteen op het verzoek van je compagnon in te gaan, om zeker geen conditionering bij je viervoeter te creëren. Want als hij doorheeft dat hij hierdoor kan krijgen wat hij wil, zal hij steeds vaker en intenser gaan janken. Jankt je hond evenwel op een erg hoge toon, dan is dat een teken van angst of intense emotie. Met een gejank dat eerder eindigt op een lage toon, geeft je hond dan weer uiting aan zijn opwinding, omdat hij mag gaan wandelen, zijn eten eraan komt, maar ook tijdens het spelen. Is de opwinding zeer intens, dan zal je dier daar nog andere geluiden aan toevoegen, zoals luid geeuwen of hoog keffen, waardoor het janken een wat stotterend karakter krijgt. Het gejank kan ook gepaard gaan met een nat geluid, alsof je hond kauwt. Dit specifieke geluid ontstaat omdat hij zijn tong in zijn muil beweegt en speeksel laat circuleren. Je hond zal dit soort gejammer laten horen om uiting te geven aan zijn onbegrip of ongemak, bijvoorbeeld wanneer hij niet snapt wat je vraagt of waarom hij gestraft wordt. Weet immers dat je een hond enkel mag straffen als je hem op heterdaad betrapt, niet achteraf.