Moeder-zoon, moeder-dochter: zelfde relatie?

Een van de gedragsverschillen die vaak door psychologen wordt vastgesteld, is de neiging van veel moeders om zich tegenover een jongen meer als een moederkloek te gedragen dan tegenover een meisje. Veel vrouwen beschermen hun zoon onbewust meer dan hun dochter.
...

Een van de gedragsverschillen die vaak door psychologen wordt vastgesteld, is de neiging van veel moeders om zich tegenover een jongen meer als een moederkloek te gedragen dan tegenover een meisje. Veel vrouwen beschermen hun zoon onbewust meer dan hun dochter. Iedereen kent in zijn omgeving wel enkele moeders die hun zoon veel te lang blijven verwennen. Ze doen de was voor hem en vullen zijn koelkast, ook al is zoonlief al jaren het huis uit. Men merkt soms ook dat moeders vaak hogere eisen stellen aan hun dochters dan aan hun zonen. Meisjes die het geluk gehad hebben op te groeien omringd door broers, kunnen vaak getuigen dat hun moeder strenger was voor hen dan voor hun broers. De jongens krijgen meer vrijheid, hun fouten worden sneller door de vingers gezien en hun moeder stelt zich neutraler op tegenover hun keuzes in het volwassen leven. Dit terwijl ze de grootste moeite heeft om haar commentaar in te slikken op de manier waarop haar dochters hun leven leiden... zelfs wanneer die dochters volwassen zijn. Studies hebben aangetoond dat moeders van bij de geboorte expressiever zijn met vrouwelijke baby. Dit zou te maken hebben met een soort reproductie, een relatie van compliciteit én rivaliteit. Dat kan voor problemen zorgen als het meisje zich op een andere manier dan haar moeder wil ontwikkelen. Het komt erop aan de correcte afstand te vinden in de relatie met de kinderen. Compliciteit is belangrijk, maar ook het respectvol omspringen met de intimiteit van de jongeren , of het nu jongens of meisjes zijn. Vandaag bestaan er vele manieren om een nieuwe levenspartner te vinden. Internetsites zijn één van die manieren, hoewel ze geen succes garanderen. Tussen de serieuze kandidaten sluipen er wel ook advertenties van oneerlijke mensen door de mazen van het net. Maar die vormen toch een minderheid. Daarnaast zijn er tal van organisaties, sport- en ontmoetingsclubs die u in staat stellen kennis te maken met mensen die in min of meer dezelfde situatie als u verkeren. Maar dat wil nog niet zeggen dat u tegen alle prijs en zo snel mogelijk op zoek moet gaan. Het is belangrijk u goed in uw vel te voelen en niet hals over kop op zoek te gaan. De liefde duikt meestal op een onverwachte manier op, en op een onverwachte plaats.Hoe gaat u om met de pijn van de eenzaamheid? Hoe overwint u het gemis aan tederheid, aan een babbel, aan fysiek contact? Hoe geeft u uw leven weer zin? Vooral door de eenzaamheid niet als een vijand te zien en door de tijd waarover u be-schikt te gebruiken voor een introspectie die heel leerrijk kan zijn. Om alleen gelukkig te worden, moet u een positief zelfbeeld hebben en uw eigen gezelschap kunnen waarderen. U hebt ook een flinke portie vertrouwen in het leven en in de anderen nodig. Dat zijn allemaal dingen die u kunt leren, net als het leven wat optimistischer te bekijken. De positieve kant van iets zien is vaak een kwestie van oefening. Wees niet bang om te genieten. Als u altijd van lekker eten hebt gehouden, is er geen enkele reden om u dat pleziertje te ontzeggen omdat u nu alleen bent. Blijf kokkerellen en uw keukenkasten vullen met dingen die u lekker vindt. Gun uzelf een nieuwe toekomst maar forceer niets. Dat u de eenzaamheid en het gebrek aan affectie ondraaglijk vindt en een nieuwe partner hoopt te vinden, is normaal. Maar let op dat u die eventuele partner niet gebruikt als een hulpmiddel om uw emotionele wonden te laten genezen. Ook belangrijk is te leren om u niets aan te trekken van het oordeel van de buitenwereld en toch de helpende handen om u heen te zien. Besef dat er mensen zijn die u willen bijstaan, die vragen of u meegaat voor een uitstapje , die u uitnodigen om op bezoek te komen. Dat kan evident lijken, maar sommige mensen zijn zo druk bezig met verdriet hebben, dat ze deze helpende handen niet meer zien. En praat! Zoek eventueel hulp in een praatgroep. De eerste stap is moeilijk maar nadien valt het beslist mee! Dit is een probleem waarmee steeds meer mensen te kampen krijgen. U denkt dat u een bevriend koppel door dik en door dun kent, en dan gebeurt er iets dat u nooit had verwacht: ze gaan uit elkaar. Soms omdat één van de twee iemand anders heeft leren kennen en een nieuw leven wil beginnen, soms omdat de partners gewoon op elkaar uitgekeken zijn. Partij kiezen in de echtscheiding of proberen te bemiddelen: beide reacties zullen spontaan bij u opkomen, maar u kunt beter geen van beiden doen. Actief luisteren naar de twee partners apart, aanwezigheid bieden en nooit oordelen en veroordelen is wel aangewezen. Stel gerust vragen over wat er gebeurd is, niet uit ongezonde nieuwsgierig-heid, maar om de situatie beter te begrijpen. Als u met elk van de partners afzonderlijk bevriend bent, praat u voortaan niet meer met een koppel maar met een individu. Geen vierhoek meer, maar een driehoek.Veel mensen aarzelen om het verhaal van hun leven op te schrijven, omdat ze denken dat niemand belangstelling zal hebben voor hun ervaringen. Toch verdient elk leven, van het uitzonderlijkste tot het gewoonste, om verteld te worden. U moet geen buitengewone dingen meegemaakt hebben om uw memoires op te kunnen schrijven. De kinderen, kleinkinderen, neven en nichten hebben vaak veel belang-stelling voor het verhaal van de familie, zeker als het door een ingewijde wordt verteld. Het leven is immers niet alleen een aaneen-schakeling van feiten maar vooral van sentimenten, gevoelens, meningen, vragen. Allemaal interessante onderwerpen om over te schrijven! De tijd dat in familiekring 's avonds bij de kachel verhalen over vroeger werden verteld is lang voorbij. Door ons leven op te schrijven, geven we een deel van de familiegeschiedenis door aan de volgende generaties. Schrijven is dan ook een machtig communicatiemiddel. Dat kan communicatie met uzelf zijn, bijvoorbeeld als u een dagboek schrijft, maar ook met familieleden en goede vrienden, voor wie u een aantal belangrijke sporen kunt achterlaten. De scheiding van een kind wordt door vele ouders als een zware schok ervaren. Soms wordt een mislukt huwelijk zelfs door de ouders beleefd als een persoonlijke nederlaag. Maar moeten de ouders het risico nemen de ver-standhouding met hun kinderen te vergiftigen omdat ze niet akkoord gaan met hun beslissing? Vanzelfsprekend niet. Veel beter is het, een inspanning te leveren om elkaar beter te begrijpen. Probeer daarom nooit tussen te komen in echtelijke stormen, hoe moeilijk dat ook is. Houd uw twijfels, vragen en waarschuwingen voor u. Respecteer de keuze van uw kind. Behalve in een aantal uitzonderingen is uw nieuwe schoondochter of -zoon niet veranwoordelijk voor het mislukken van het huwelijk van uw kind. En niemand wordt graag vergeleken. Door de afwezige te verheerlijken, denigreert u de aanwezige."Hoewel ik een rustig mens ben, heb ik af en toe zin om eens iets heel geks te doen of te kopen. Moet ik me schuldig voelen?"Waarom zou u zichnooit mogen verwennen met een folietje? Eens een merktas kopen, een verre reis maken, een andere weg met uw leven in-slaan. Folietjes zijn meestal gezond. Om in harmonie met onszelf te kunnen leven, hebben we zowel een stukje zekerheid als een portie avontuur nodig! n