Nooit meer

Als ik het kon overdoen, zou ik nooit meer trouwen. Als vrouw blijf je bij een echtscheiding heel vaak in de kou. Het onrecht en de miserie die je meemaakt dankzij notarissen en advocaten, kun je jezelf beter besparen.
...

Als ik het kon overdoen, zou ik nooit meer trouwen. Als vrouw blijf je bij een echtscheiding heel vaak in de kou. Het onrecht en de miserie die je meemaakt dankzij notarissen en advocaten, kun je jezelf beter besparen. Ik ben een eerste keer getrouwd volgens alle regels van het boekje, maar toch is het vlug tot een echtscheiding gekomen. Omdat ik een boeiend werk heb, kon ik financieel onafhankelijk blijven. Op mijn 47ste heb ik voor de tweede keer de grote liefde ontmoet. Ik piekerde niet over een nieuw huwelijk, maar mijn vriend vond trouwen een belangrijke symbolische daad en een garantie voor een stabiele relatie. Helaas, vier jaar later zijn we met veel problemen gescheiden. Toen heb ik veel energie en geld verloren. Ik zie het nut van trouwen en zeker van hertrouwen niet meer in. Vooral nu er genoeg wettelijke manieren zijn om in alle zekerheid samen te wonen. De vraag moet niet zijn 'Is samenwonen financieel interessanter' maar 'Is samenwonen emotioneel interessanter?' Waarom moet in onze samenleving (bijna) alles draaien om geld? Of je gaat trouwen dan wel samenwonen hangt, zeker bij een tweede relatie, in mijn ogen niet af van de financiële voor- of nadelen maar van de gevoelens en de liefde voor elkaar. Tot voor een jaar regelde mijn man alle geldzaken. Toen hij een hartinfarct kreeg, sloeg ik in paniek: stel dat hij dit niet overleeft, dan weet ik niets! Na zijn thuiskomst heeft hij meteen alles over het beheer van het gezinsbudget uitgelegd. Sedertdien doen we elke financiële verrichting samen, ook op de computer. Ik voel me zekerder en het heeft ook onze relatie verbeterd. Getrouwd zijn of samenwonen is niet belangrijk, wel dat je samen de geldzaken regelt. Ik ben gehuwd. Als ik het nu moest overdoen, zou ik opnieuw trouwen. Voor de belastingen bestaat er geen onderscheid meer tussen gehuwden en samenwonenden en dat was vroeger wel het geval. Mijn vriendin en ik wonen vijftien jaar samen. Indertijd hebben we afgesproken elk een deel van de levenskosten te dragen maar geen gemeenschappelijke rekening te nemen. Ik betaal de boodschappen, de vrijetijdsbesteding van de kinderen en de helft van de verwarming en de elektriciteit. Mijn vriendin heeft het huis gekocht en de kosten voor de verbouwing betaald. Ook de inrichting en het onderhoud neemt ze voor haar rekening. Ergens besef ik best dat ik heel veel kan verliezen als we ooit uit elkaar zouden gaan. Toch voel ik me goed bij deze situatie omdat ik een hekel heb aan formele regeltjes en boterbriefjes. Mijn vriendin en ik betalen apart belastingen en verder doet elk van ons met zijn geld wat hij wil. Belangrijk is wel dat we elkaar volledig vertrouwen. Florentine Van der Heide, Deurne