De rol van Marianne in Thuis speelt Leah Thys inmiddels al vijftien jaar. Onlangs dook ze ook op in de Eén-serie Goesting en elke vrijdag trekt ze de kar van de jarenzestigers in het tv-spel De Generatieshow. En dan hebben we het nog niet over My tribute to the Diva, haar eigenzinnige muzikale ode aan het fenomeen Marlène Dietrich of over haar werk als docente aan het Brusselse conservatorium.
...

De rol van Marianne in Thuis speelt Leah Thys inmiddels al vijftien jaar. Onlangs dook ze ook op in de Eén-serie Goesting en elke vrijdag trekt ze de kar van de jarenzestigers in het tv-spel De Generatieshow. En dan hebben we het nog niet over My tribute to the Diva, haar eigenzinnige muzikale ode aan het fenomeen Marlène Dietrich of over haar werk als docente aan het Brusselse conservatorium. Het is de laatste tijd ongelooflijk druk voor televisie en theater en tussendoor geef ik ook nog les aan het conservatorium. Maar ik geniet ervan. Bij de optredens van My Tribute to the Diva sta ik telkens voor een enthousiast publiek, dat is geweldig. Soms denk ik: Ik moet het wat kalmer aan doen, die stress is voor niets nodig. En soms vraagt mijn lichaam ook meer rust en meer tijd voor mezelf, maar het is een dubbel gevoel. Want als ik eraan toegeef, wat gebeurt er dan in mijn hoofd? Geef ik dan toe dat de laatste levensfase is aangebroken? Dat aanvaardingsproces, daar ben ik nog niet aan toe. De jaren zijn voorbijgevlogen, ik voel me nog hetzelfde als 20 jaar geleden. Ik hoop dus nog even door te gaan, ook nu ik 65 word. Wat je als gepensioneerde kunt bijverdienen is peanuts, daarvoor moet ik het niet doen. Maar in jullie blad las ik dat wie werkt na zijn 65ste ook nog anciënniteit voor zijn pensioen kan opbouwen, en dat is geen overbodige luxe voor een actrice. Omdat ik ook tien jaar in Engeland gewerkt heb, dreigt die pensioenberekening overigens één grote soep te worden! Helemaal niet, daar heb ik me nooit om bekommerd. Ik heb altijd gekozen voor dingen die ik graag deed. Toen we met Thuis van start gingen, dachten we dat het hoogstens enkele jaren zou duren. Ondertussen zijn we vijftien jaar verder en de reeks is nog altijd razend populair. De mensen zijn emotioneel betrokken bij de personages. Je ziet hun kwetsbaarheid en de televisiekijker houdt van een ontroerend verhaal, al vinden sommigen dat dit geen plaats meer heeft. Ook zogenaamde feelgood-films worden afgedaan als belachelijk. In deze tijd is men vaak bang om emotioneel geraakt te worden, daar loopt men van weg. Toegeven dat iets je raakt mag blijkbaar niet meer, want men is bang voor sentimentalist te worden uitgemaakt en dat is toch een teken van zwakte! Het omgekeerde is waar: mensen die vanuit hun kwetsbaarheid iets zeggen, dat zijn sterke mensen van wie ik hou. En iemand die nooit kwetsbaar durft te zijn, die altijd maar dat schild ophoudt, is in mijn ogen een zwak persoon. Echte kracht zit hem net in het durven klein te zijn, in fouten durven te maken. Ze is van mij geworden, niemand moet daar aankomen. Uiteraard is ze in vijftien jaar wel geëvolueerd, maar je moet opletten trouw te blijven aan hoe die figuur in elkaar zit. Het blijft een luipaard, ze is haar vlekken nog niet verloren! Omdat ik het personage zo goed ken, reik ik ook ideeën aan voor de tekstschrijvers hoe het met haar verder moet. Qua stijl is ze misschien wat klassieker dan ik, hoewel ik de kleren die zij draagt ook mooi vind. Maar ik zal nooit iets aantrekken dat zij al gedragen heeft op de set. Ik wil die twee werelden volledig gescheiden houden . Oorspronkelijk vertolkte ik haar in een theaterstuk en daar voelde ik me helemaal in mijn sas want dat was in mijn gebruikelijke acteerhabitat. Toen men mij dezelfde rol in de concertreeks voorstelde, was ik doodsbang. Ik had nog nooit gezongen op de planken! Uiteindelijk heb ik me toch laten overtuigen, ook omdat ik een emotionele band voel met die vrouw. Ze was een figuur vol tegen-stellingen, maar ook een slachtoffer van haar imago en haar tijd. Ik haal herinneringen over haar leven op en breng die prachtige Duitse chansons uit de jaren 30, 40 en 50. Mij klinken die bekend in de oren, uit mijn kindertijd toen mijn moeder ze vaak zong. Door deze show leren ook de jongeren die liedjes kennen. Je hebt toch altijd het gevoel van het gedeelde verleden. Onlangs las ik het boek Zeewater is zout, zeggen ze van Simone Lenaerts en ik had continu aha-erlebnissen. Dat boek gaat over de jaren vijftig, mijn schooltijd dus, en al de herinneringen aan die periode kwamen terug. Terugdenken aan mijn jeugd, daar krijg ik een warm gevoel van. En dat heb je toch gemeen met je generatiegenoten. Ik ben een kind van vlak na de oorlog. Dat is trouwens de reden waar-om ik niets kan weggooien. En dat is alleen maar erger geworden met het ouder worden. In 1984 ben ik met twee valiezen naar Engeland vertrokken, tien jaar later met... een camionette vol meubels en spullen teruggekomen! Ik doe nochtans verwoede pogingen om af en toe razzia's te houden in al die spullen, maar achter alles zit een verhaal. Ik ben zo nostalgisch en sentimenteel dat ik dan denk: Oh, dat kan ik niet weggooien, het ligt toch niet in de weg. Men zegt wel eens dat je, als je je kleerkast leegmaakt, ook je hoofd vrijmaakt. Maar mij lukt dat niet zo goed. Ik vind wél dat je leefruimte overzichtelijk moet blijven voor jezelf. Ik leef tussen veel spullen maar als ik weet waar alles ligt, heerst er orde in mijn geest. Voor iemand anders mag het er wat rommelig uitzien, als het in je hoofd maar allemaal op orde zit. Alleen maar in het heden leven, zonder het verleden, kan niet. Je leeft vandaag omdat er gisteren was. Ik vind dat wij de opdracht hebben de jongere generaties te informeren over het verleden. Daarom geef ik ook zo graag les. Het komt eropaan de nieuwsgierigheid van de jongeren op te wekken. Die nieuwsgierig-heid in de ogen van mijn leerlingen, daar doe ik het voor. Wie stopt met nieuwsgierig te zijn, stopt met leven. Maar ik wil ook in het heden staan en daar kunnen zij me wat van leren. Over de computer bijvoorbeeld. Zo'n toestel heeft ongelooflijk veel mogelijkheden en is zeer praktisch, maar ik vind het vaak frustrerend omdat zo'n ding een andere manier van denken heeft dan de mijne. Dat botst wel eens. Ik haat het bijvoorbeeld, 's avonds thuis te komen en nog eens tien mails te moeten lezen. De adem, de nuances, de zucht en de hartslag van de mensen. Die directheid mis ik in de moderne commicatiemiddelen. Geef mij maar de telefoon, dat is persoonlijker dan al dat over-en-weergemail... en het gaat nog sneller ook! My Tribute to the Diva is nog te beleven op 4/3 (15 uur) in CC De Brouckere, Torhout. Op 13/3 (20 uur) in Capitole Gent en op 20/3 (20 uur) in de Stadsschouwburg van Leuven. Info: www.leahthys.be wordt op 17 mei 1945 in Zonhoven geboren werkt eerst als onderwijzeres, maar sinds 1974 voltijds als actrice is van 1979 tot '83 vast verbonden aan het NTGent werkt van 1983 tot '94 in Engeland als docente, actrice en regisseur keert in 1994 naar België terug, wordt Marianne in Thuisgeeft sedert 1995 les aan het Brusselse conservatorium trekt sedert 2008 rond met My tribute to the diva, gewijd aan Marlène Dietrichtrouwt in 2009 met Jos De Man, haar partner sedert 40 jaar wordt in 2010 één van de kapiteins in het spelprogram- ma De Generatieshow op Eén. Filip Godelaine - foto's Frank Bahnmüller"Wie stopt met nieuwsgierig te zijn, stopt met leven."