"Mensen schrikken soms als ze horen dat ik een stoma draag, maar ik heb daardoor mijn actiev leven terug. Ik was altijd een bezige bij. Na mijn pensioen paste ik op mijn kleinzoon, was ik mantelzorger voor mijn moeder, tot ik op mijn 63ste stoelgangklachten kreeg. In die periode ging mijn moeder plots achteruit, waardoor ik een doktersbezoek uitstelde. Aan een kankerscenario dacht ik niet meteen. Ik was vermagerd, noch vermoeid, toch de typische klachten waarmee je kanker associeert. Uitgerekend op mijn trouwdag kwam een enorm g...

"Mensen schrikken soms als ze horen dat ik een stoma draag, maar ik heb daardoor mijn actiev leven terug. Ik was altijd een bezige bij. Na mijn pensioen paste ik op mijn kleinzoon, was ik mantelzorger voor mijn moeder, tot ik op mijn 63ste stoelgangklachten kreeg. In die periode ging mijn moeder plots achteruit, waardoor ik een doktersbezoek uitstelde. Aan een kankerscenario dacht ik niet meteen. Ik was vermagerd, noch vermoeid, toch de typische klachten waarmee je kanker associeert. Uitgerekend op mijn trouwdag kwam een enorm gezwel aan het licht dat mijn darm quasi volledig blokkeerde. De doorgang was zo nauw dat een coloscopie onmogelijk bleek. Mijn eetgewoonten moest ik meteen omgooien, van vezelrijk naar vezelarm: wit brood, geen rauwkost, weinig groenten of fruit. Door zelf mijn soep te zeven, haalde ik de vezels eruit zonder smaakverlies. Want alleen bouillon is maar triest.De lijdensweg startte na de operatie, toen er van alles misliep. Daags na de ingreep werd ik doodziek door een lekkende darm. Er volgde een spoedoperatie en een tijdelijke stoma. Eten lukte niet meer en ik verloor 16 kilo. In de spiegel zag ik een vreemde met ingevallen gelaat, zonder rondingen. Ik zei al lachend tegen de verpleegster: 'Nu ben ik ook mijn bips kwijt'. Gelukkig ben je je humor niet verloren, pepte ze me op. Ik moest wennen aan mijn veranderde lichaam en toen begon de chemo. Ik voelde mij ellendig en tot niets in staat. Mijn man moest zelfs mijn vlees snijden. Ik hield vol omdat ik de rede liet primeren op mijn emoties.Een jaar na de behandeling mocht mijn stoma weg, maar dat liep mis. Ik heb zelf gevraagd om de stoma terug te plaatsen, dit keer op de dunne darm (ileostoma). Mijn dikke darm is buiten werking gesteld. Dat de stoma bij mij hoort, heb ik dankzij mijn stomaverpleegkundige snel aanvaard. Zij heeft me geleerd mezelf te beredderen, zodat ik weer overal naartoe kan met mijn tas vol stomamateriaal. Doordat hij boven mijn taille zit, merk je niets aan mijn kleding. De stoma heeft me zelfs nieuwe vrienden opgeleverd: via de lotgenotengroep Stoma Actief wisselen we zonder gêne ervaringen uit. Aanvankelijk douchte ik met stoma, uit angst dat er plots stoelgang uit mijn darm zou lopen, maar dat gaf huidirritaties. Tot een lotgenoot me liet inzien dat zoiets best kan in je eigen badkamer.Voor ik uitga, check ik of het zakje leeg is. Ik voel het intussen meteen als het zich onderweg vult. Dan zoek ik een café op. Vooral praktische zaken maken het soms lastig, zoals het gebrek aan propere toiletten om je stomazakje te verschonen. Ook mijn lievelingskost asperges heb ik moeten laten Gelukkig kan ik nog gen wijntje of een biertje."