Op een mooie dag sta ik op het dorpsplein van Rochehaut met stevige wandelschoenen en een rugzakje met proviand. "De Promenade des Echelles is een sportieve wandelroute van 5 km, in lusvorm, met hier en daar een ladder om steile rotspartijen te overwinnen," vertelt Patricia, de uitbaatster van de lokale auberge. Zij kan het weten, want haar grootvader Ludovic Barthélemy, knutselde de wandeling in elkaar. "Mijn opa stippelde de route uit net voor de tweede wereldoorlog begon," vertelt ze. "Hij was in die tijd burgemeester en wou een verdoken route naar een veilige schuilplaats tussen de rotsformaties uitwerken".
...

Op een mooie dag sta ik op het dorpsplein van Rochehaut met stevige wandelschoenen en een rugzakje met proviand. "De Promenade des Echelles is een sportieve wandelroute van 5 km, in lusvorm, met hier en daar een ladder om steile rotspartijen te overwinnen," vertelt Patricia, de uitbaatster van de lokale auberge. Zij kan het weten, want haar grootvader Ludovic Barthélemy, knutselde de wandeling in elkaar. "Mijn opa stippelde de route uit net voor de tweede wereldoorlog begon," vertelt ze. "Hij was in die tijd burgemeester en wou een verdoken route naar een veilige schuilplaats tussen de rotsformaties uitwerken". Ik volg de bordjes van wandeling 84 en loop door de rue des Falloises naar de rand van het dorp. Een bordje leidt me resoluut het bos in. Na wat zacht afhellende meters stuikt het pad als een Spitfire naar beneden. Ik zoek steun tussen uitstekende stenen en boomwortels. Een rotsformatie van een paar meter hoog verspert de weg. Op handen en voeten klim ik over de met mos begroeide rotsen. Dat gaat niettemin vrij gemakkelijk. Boven loop ik naar een eerste uitzichtpunt. Een weids panorama opent zich tussen het bladerdek. Ruim 100 m dieper meandert de Semois. Een eerste beloning voor mijn moeite. De eerste ladder komt eraan, het ijzeren frame ligt verankerd in de rotsen. Even schudden: de constructie geeft geen krimp. Steeds zorgend voor drie steunpunten klauter ik naar beneden. Op de begane grond loopt het pad verder in een harmonieuze zigzagbeweging. Wat later kom ik bij de volgende ladder uit en deze keer moet ik klimmen. Behoedzaam beweeg ik over het ijzeren geraamte tot ik boven in een uit de rotsen uitgehouwen nis terecht kom. Daar wacht een tweede ladder. Met vaste tred bedwing ik ook dit exemplaar. De ladders wennen snel en boezemen weinig angst in. Gewoon voorzichtig zijn is de boodschap. Ondertussen ben ik via een uitgesleten aarden geul tot enkele meters boven de Semois afgedaald. Wandeling 84 loopt nu stroomopwaarts naast de rivier. Tiens, volgens de kaart zou ik stroomafwaarts moeten lopen. Ik draai de kaart aan alle kanten en kom tot de vaststelling dat ik de wandeling in omgekeerde richting heb gelopen. Niks aan de hand en bovendien is dit een bewijs dat je de route probleemloos in beide richtingen kunt afwerken. Al is de bewegwijzering niet altijd even duidelijk. Het pad loopt enkele meters de hoogte in en daar is de volgende ladder. Een meter of acht, met bovenaan een beschermende koker. Sport voor sport daal ik af tot op het grondniveau. Ik heb de laatste ladder achter de rug. Het wandelpad rukt zich nu met een scherpe knik los van de Semoisoever en loopt de hoogte in. Half klauterend over uitstekende rotsen en omgevallen bomen overwin ik de dichtbeboste valleiwand. Geregeld stop ik om wat te drinken en om te kijken naar de rivier beneden. Na een goed half uur wandel ik het bos uit en meteen de bewoonde wereld in. De kerktoren van Rochehaut priemt boven de glooiende velden uit. Plotseling realiseer ik me dat ik tijdens mijn twee en half uur durende tocht geen levende ziel heb gezien. Voor een stukje ongerepte wildernis hoef je niet per se naar het buitenland. Te avontuurlijk, deze Promenade des Echelles? Probeer dan zeker één van de volgende wandelingen uit. Ze bieden alle drie prachtige uitzichten op de Semois. En dat uitzicht wordt nog beter wanneer de bomen hun bladeren verliezen! - De Promenade des Crêtes in Frahan (3,5 km): het pad vertrekt tegenover het hotel Roches Fleuries. Het gaat eerst steil, maar golft dan op en neer over de kam van de heuvel. U komt voorbij een aantal merkwaardige rotsen. Bij het afdalen moet u afslaan op het pad naar rechts. Het laatste stuk loopt langs de Semois. Bij ons bezoek lagen op enkele plaatsen ontwortelde bomen over het pad. - De Promenade du Tombeau du Géant (14,6 km): een absolute aanrader als u een halve dag kunt wandelen. Vertrek aan de toeristische dienst in Bouillon. U wandelt van het ene uitzicht op de Semois naar het andere en komt uiteindelijk aan de voet van de legendarische heuvel Tombeau du Géant. Via het zogenaamde pad van de postbode en kleine dorpjes keert u terug naar Bouillon. - De Promenade de la Dampirée (7,5 km) in Dohan: volgens kenners één van de mooiste panoramische wandelingen. Vertrek in het centrum van Dohan (volg wandeling 43). Het laatste stuk loopt langs een hoofdweg, maar die kunt u vermijden door een mountainbikepad te volgen dat er min of meer parallel mee loopt.Tekst en foto's Erwin Kennis