Het avontuur begint meteen wanneer ik mijn schoenen en sokken heb achtergelaten in een kastje en mijn broekspijpen hebt opgestroopt. Daar sta ik dan, op het bijna 2 kilometer lange parcours van het Blote Voetenpad waar mijn voetzolen ondergronden leren kennen die ze niet gewoon zijn. Sommige prikken (gemalen boomschors), andere doen pijn (grote en kleine keitjes), terwijl nog andere aanvoelen als een balsem (gras, wit zand en vooral modder en poelen). Een bed met denappels voelt tot mijn verbazing zacht aan. Ik begin me zelfs Tarzan te wanen wanneer ik over een touwbrug loop, knuppelpaden overwin, een grillig rotspad afdaal, een uitkijktoren beklim en een labyrintje verken. Op het einde brengen waterbassins en een voetendouche soelaas. Een uur later zinderen mijn voeten nog deugddoend na.
...