Jackie Kennedy was amper 31 toen ze Amerika's First Lady werd. Maar met haar ingetogen schoonheid en klasse zette ze van meet af aan de toon in het Witte Huis en gaf ze haar land waar het om vroeg: een vleugje glamour. Het publiek was niet alleen in de ban van haar looks en haar stijlvolle kleding, maar vooral van haar persoonlijkheid. Ze straalde zelfverzekerdheid, onafhankelijkheid en intelligentie uit. Bovendien was ze gecultiveerd en had ze flair.
...

Jackie Kennedy was amper 31 toen ze Amerika's First Lady werd. Maar met haar ingetogen schoonheid en klasse zette ze van meet af aan de toon in het Witte Huis en gaf ze haar land waar het om vroeg: een vleugje glamour. Het publiek was niet alleen in de ban van haar looks en haar stijlvolle kleding, maar vooral van haar persoonlijkheid. Ze straalde zelfverzekerdheid, onafhankelijkheid en intelligentie uit. Bovendien was ze gecultiveerd en had ze flair. Jackie Kennedy was alles behalve the girl next door. Met haar donkere haar en ogen die net iets te wijd uit elkaar stonden, haar brede gezicht en hoge jukbeenderen, en vooral met haar volle mond ûa little too French, vonden veel Amerikanenû paste ze eigenlijk niet in het plaatje van de jaren 60. Toch veroverde de elegante brunette moeiteloos de harten van de middenklasse. Waar zij ook verscheen, viel haar veelzijdige persoonlijkheid meteen op. Ze sprak vloeiend drie talen, kon een zinvolle discussie opzetten over de Griekse en Romeinse beschaving, ze las Proust en danste de twist. Maar toch maakte ze iedereen duidelijk dat haar eerste taak bij de zorg voor haar man en kinderen lag. Modebewuste vrouwen volgden Jackies stijl. De fameuze Pillbox-hoed maakte furore, net als de pump met klein hakje, de rechte jas en de sobere knielange jurk. Zelfs haar vrijetijdskleding ûeen ruime trui, jodhpurs, rijlaarzen- werd geïmiteerd. Nochtans was Jackie geen echte trendzetter, ze hield gewoon de nieuwe tendenzen in de gaten en pikte eruit wat haar beviel. "Niet innovatie, maar waardigheid en klasse, dat is wat mrs. Kennedy wil", vertelde de legendarische Oleg Cassini, haar favoriete Amerikaanse ontwerper. Hij tekende voor haar een heleboel sobere, elegante creaties met Europese inspiratie, naar het voorbeeld van Balenciaga en Givenchy. In de drie jaar dat Jackie Kennedy in het Witte Huis resideerde, ging er geen dag voorbij of de pers berichtte over haar outfits. Zelfs over het kleinste detail van haar schoenen werd er geschreven. Geen wonder dat de kledingindustrie zich op de Jackiestijl ging inspireren. Toen zij uit India een sari had meegebracht, werden sari's een trend. Hetzelfde gebeurde toen zij in Italië werd gefotografeerd in een smalle Pucci-broek. Zelfs toen ze zwanger was, werd haar kleding gekopieerd. De Jackiemania sloeg ook in Europa toe. Bij een bezoek van de presidentsvrouw aan Londen verkochten kopies van haar kleine, ronde hoedje als koekenbrood. Zelfs in de toenmalige Sovjet-Unie bracht de modepers regelmatig een verslag van de Jackielook. En dat in volle Koude Oorlog! Zelf hield ze niet van deze onafgebroken bewondering voor haar kleding. Ze verkoos meer aandacht voor de culturele projecten waarvoor zij zich inzette. Eind 1961 werd mevrouw John F. Kennedy verkozen tot meest bewonderde vrouw van de VS. Een titel die ze tegen wil en dank vijf jaar op rij toebedeeld kreeg. De minirok die ze in 1966 droeg, haar donkere ovalen zonnebril, de Hermès-schoudertas met de gouden H, de beige trenchcoat,... alles wat zij droeg werd prompt een cultobject. Maar het kledingstuk dat voor eeuwig met Jackie Kennedy verbonden zal blijven, is het roze mantelpakje dat zij droeg toen haar man John (zij noemde hem Jack) op 22 november 1963 in Dallas werd vermoord. Zij weigerde het uit te trekken tot na haar terugkeer in Washington "om de wereld te tonen wat ze Jack hebben aangedaan". Dit beeld herinnert iedereen zich alsof het van gisteren dateert. Het ontroerde zelfs de Franse president Charles de Gaulle, die prompt verklaarde dat "Jackie Kennedy ieder van ons toonde hoe men zich waardig kan gedragen."A Ghislaine Nuytten