Betutteling

Als weduwe krijg ik de inkomensgarantie voor ouderen. Voor euro 34,70 per maand word ik lastig gevallen met een waslijst documenten die ik moet invullen. Ik dacht dat de beperking op het verblijf in het buitenland afgeschaft was, maar niets is minder waar. Ik citeer uit de brief die ik vorig jaar kreeg van de Rijksdienst voor Pensioenen: "Het recht op de inkomensgarantie blijft behouden tijdens uw verblijf in het buitenland van 16 april 2003 tot 9 mei 2003. Wanneer u echter dit jaar nog zou vertrekken voor een buitenlands verblijf van 8 dagen of meer, zult u de maximaal toegelaten verblijfsduur overschrijden (...)"
...

Als weduwe krijg ik de inkomensgarantie voor ouderen. Voor euro 34,70 per maand word ik lastig gevallen met een waslijst documenten die ik moet invullen. Ik dacht dat de beperking op het verblijf in het buitenland afgeschaft was, maar niets is minder waar. Ik citeer uit de brief die ik vorig jaar kreeg van de Rijksdienst voor Pensioenen: "Het recht op de inkomensgarantie blijft behouden tijdens uw verblijf in het buitenland van 16 april 2003 tot 9 mei 2003. Wanneer u echter dit jaar nog zou vertrekken voor een buitenlands verblijf van 8 dagen of meer, zult u de maximaal toegelaten verblijfsduur overschrijden (...)"Ik ben verplicht de Rijksdienst voorafgaandelijk in kennis te stellen van elk vertrek naar het buitenland, ongeacht de duur ervan, en op eenvoudig verzoek de bewijzen hiervan voor te leggen. Hebben ze bij de pensioendienst niets zinnigers te doen dan deze betutteling? Bij de getuigenissen van koppels die al lang samen zijn (Plus Magazine februari), ben ik me ook gaan afvragen: wat is er dat ons aan elkaar blijft binden? Misschien is het wel dat we, na 35 jaar huwelijk, niets meer moeten bewijzen tegenover onszelf, tegenover elkaar en tegenover de kinderen en de buitenwereld. We kunnen complexloos genieten van al de dingen die we samen doen: urenlang wandelen, veel fietsen, tennissen, uitgebreid koken, lekker eten, reizen... Soms delen we die dingen met goede vrienden en soms doen we ze apart. Wanneer we ieder apart zijn weggeweest, is het juist heel tof om achteraf onze belevenissen aan elkaar te vertellen. We zijn gewoon oprecht blij als 'de andere' genoten heeft. Misschien is dat wel een teken van echte liefde? Of ligt het geheim van ons geluk in het feit dat we bij ziektes en operaties nooit gezeurd en geklaagd hebben tegen elkaar maar ons gewoon aan elkaar opgetrokken hebben? Als iemand van ons beiden in de put zit, gebruiken we altijd deze remedie: naar buiten trekken, samen wandelen in de natuur en praten en luisteren. Niets spectaculairs, maar het helpt wel. We lezen in de kranten dat een zekere Jean Leeman gelijk heeft gekregen van de rechtbank en zijn recht om te werken in een rookvrije omgeving afgedwongen. Proficiat! Zelf heb ik jaren op kantoor voor dit recht gevochten, zonder resultaat. Ik werd door iedereen uitgelachen. Inmiddels zijn er al meerdere oud-collega's, allemaal verstokte rokers, overleden. Graag zou ik ook een oproep willen doen aan horecazaken en winkelcentra die een rookvrije ruimte invoeren: verplicht ons niet door de rokers- ruimte te lopen eer we de rookvrije afdeling bereiken. Neen, beste redactie, als er iemand is die ik niet als schoonzoon zou willen, is het wel Helmut Lotti ( Plus Magazine december 2003). Toen hij nog geen BV was, trouwde hij met een meisje en werd hij vader van een kind. Zodra hij bekend werd, was dat meisje ineens niet goed meer en heeft hij haar in de steek gelaten. Als toppunt is hij, dankzij zijn geld en relaties, erin geslaagd zijn huwelijk door het Vaticaan te laten ontbinden, om toch voor de kerk te kunnen hertrouwen. Ideale schoonzoon? Jonge moslimmeisjes, dat is waar, zitten meer in een strak korset geklemd dan onze zelfbewuste, westerse jonge hinden. De vraag is echter of dat ook geldt voor de ouderwordende vrouw. Geniet de oudere moslimvrouw soms niet meer respect en aanzien in de eigen kring dan haar zogenaamde vrije en geëmancipeerde leeftijdgenoten van het noordelijke halfrond? Jong blijven (girl power!) is voor westerse vrouwen immers de belangrijkste boodschap waarmee de samenleving en de reclamewereld hen om de oren slaan. Elke rimpel of ieder zichtbaar teken dat verwijst naar een oudere leeftijd, moet weggewerkt worden met potjes en tubes. Misschien schuilt hier een deel van de verklaring waarom sommige moslimmeisjes zo hardnekkig vasthouden aan hun hoofddoek. Ze kijken immers vaak naar hun moeder als rolmodel en willen in haar voetsporen treden, want hun moeder wordt gerespecteerd. Onze meisjes willen echter zelden worden zoals hun moeder of grootmoeder. En daarom knoeien wij, vrouwen vanaf een bepaalde leeftijd, aan onszelf. Zogenaamd in alle vrijheid, maar helaas ook omdat we bang zijn niet meer geliefd te worden of niet meer mee te tellen. De emancipatie op zijn kop.