We spreken af in de Antwerpse koffiebar Revista, op het hippe Zuid. De energieke en flamboyante actrice woont in Borgerhout, maar brengt elke dag haar zoontjes in deze buurt naar school. "Zo beland ik achteraf al eens in deze koffiebar om de krant te lezen", aldus Tine Embrechts.
...

We spreken af in de Antwerpse koffiebar Revista, op het hippe Zuid. De energieke en flamboyante actrice woont in Borgerhout, maar brengt elke dag haar zoontjes in deze buurt naar school. "Zo beland ik achteraf al eens in deze koffiebar om de krant te lezen", aldus Tine Embrechts.Ik word daar gewoon zelden voor gevraagd. Ik zou nochtans graag meer fictie doen. Maar ik kreeg bekendheid als komische actrice en langspeelfilms zijn vaak serieuzer. Humor ligt mij wel. Er wordt vaak gezegd dat vrouwen die dat kunnen erg schaars zijn. Ik zal daarvoor dus vragen blijven krijgen, maar wil toch wat meer uitgedaagd worden.Mijn rol in Labyrinthus is beperkt. Als actrice heb je een bepaald kleurenpalet ter beschikking en hier was dit gelimiteerd tot de moederrol, de bezorgde mama. Ik heb genoten van die andere manier van spelen. Maar de film gaat over de jongeren, niet over de moeder.De mama die ik speel in de film, ligt wel dicht bij de moeder die ik in werkelijkheid ben. Je wilt je kinderen graag tegen alles beschermen, tegen al het verdriet van de wereld, maar dat gaat niet. Vooral dat is voor mij herkenbaar. Of ik nu alleenstaand ben of niet, speelt geen rol.Da's erg moeilijk. Gisteren nog zocht mijn jongste iets op het internet op. En hop, voor je het weet verschijnt er reclame voor een pornosite. Dus wellicht ben ik niet waakzaam genoeg. Ik ben ook een werkende mama en heb een heleboel dingen te doen. Ik kan niet voortdurend naast hen zitten om hen te controleren.Ik probeer mijn kinderen voldoende vrij te laten. Mijn oudste mag nu met de fiets naar school. Sommige moeders zeggen dan: Hij is tien! Laat je hem nu al alleen fietsen? Dus overbezorgd ben ik niet. Ik geef hem wel een gsm mee. Ik ben wel betrokken, ik plak erg aan mijn kinderen. Wij zijn heel hecht. Ik wil veel van ze weten en ze vertellen mij ook veel. Maar ik probeer hen ook voldoende los te laten. Da's een oefening die constant evolueert. Over een paar jaar zijn ze tieners, dat lijkt mij echt moeilijk. Want dan moet je ze nog meer vrij laten. Je moet je kind ook respecteren en niet de hele tijd de controle willen. Ouder zijn is boeiend. Je kan nooit definiëren wat voor moeder je bent. Tegen dat je dat weet, verandert je kind weer en moet je je weer aanpassen. Dat stopt nooit. Ik zal over 30 jaar aan mijn kinderen moeten vragen wat voor moeder ik geweest ben.Dat vind ik eigenlijk niet. We zijn wel naar de Steinerschool geweest en mijn ouders waren erg betrokken bij dat nieuw soort onderwijs in de jaren '70 en '80. Maar verder oogde het plaatje erg klassiek: mijn vader was professor aan de universiteit, mijn mama werkte parttime. Ze hadden allebei wel een open geest en er was veel ruimte voor kunst en muziek. Mijn moeder organiseerde bijvoorbeeld klassieke concerten bij ons thuis. Er was altijd muziek, er waren altijd veel mensen. Da's een groot cadeau dat ze ons gegeven hebben. Maar we zaten wel in een klassieke structuur.Jazeker. Niet dat ik heel de dag zit te lachen. Ik heb ook een sombere, melancholische kant. Maar die laat ik minder snel zien. Ik omring mij graag met mensen waar ik goed mee kan lachen. Ik heb moeilijkere periodes in mijn leven gehad en vind dat humor dan troost en steun biedt. Ik lach graag, maak graag plezier. Wie zijn mijn beste vrienden en vriendinnen? Diegenen waarmee ik goed kan lachen! Dat krijg je ook mee van thuis, denk ik. Zeker met mijn broer Pieter (n.v.d.r. muzikant en acteur Pieter Embrechts) heb ik veel grapjes uitgehaald.Wij vrouwen hebben niet minder humor, maar voelen minder behoefte om ons te profileren als grappige vrouwen. Al zie je de laatste twee jaar toch meer programma's waarin grappige vrouwen zitten. Er zijn nu ook enkele vrouwen die stand-upcomedy doen. Ik heb trouwens zelf al vaak die vraag gekregen. Maar mijn tenen beginnen te krullen als ik eraan denk. Ik heb geen behoefte om moppen te poneren. Ik hou van sketches, maar het moet altijd nog een beetje ten dienste staan van een plot. Van een mop om de mop word ik wat ongemakkelijk. Vaak is stand-upcomedy ook erg brutaal en daar hou ik niet zo van.Ik merk wel - maar nu ben ik natuurlijk de zagende cultuurtrut - dat mensen liever naar stand-upcomedy gaan dan naar theater. Dan zijn ze zeker dat ze tien keer kunnen lachen op een avond en niet bedrogen uitkomen. Dat voel je echt bij een toneelvoorstelling. Mensen hebben niet meer het geduld om in een stuk te komen. Alles moet sneller.Ja, maar dat zou willen zeggen dat het voortaan alleen maar bergaf kan gaan (lacht)! Zo wil ik het niet bekijken. Ik was er wel heel blij mee. Het heeft mij meer gedaan dan ik dacht. Vooral omdat het voor Quiz me Quick (n.v.d.r. reeks van Bart De Pauw voor één) was. Het was een humoristische rol, maar toch net iets meer. Je moet natuurlijk de kans krijgen om bepaalde talenten te ontwikkelen. Waarom speel ik zo weinig in films? Omdat ik tot nog toe niet echt de gelegenheid had.Nee, als ik per se een ander aspect van mijn persoonlijkheid wil tonen, kan ik zelf een fictiereeks schrijven, wat ik trouwens aan het doen ben met een vriendin. Soms denk ik wel eens: Oh nee, krijg ik nu weer telefoon om in een tv-panel te zitten! Maar anderzijds mag ik mijn twee pollen kussen dat ik daarvoor gevraagd word. Want het is niet zo'n evidentie. Ik zie rondom mij genoeg vrouwen tussen 40 en 50 - ik kom in de moeilijke fase, ik word volgend jaar 40 - die gewoon niks hebben. Het is nog altijd moeilijker voor vrouwen. Er zijn gewoon minder interessante rollen en er zijn evenveel actrices als acteurs.Ik mag content zijn dat ik ook kan zingen. Anders had ik bijvoorbeeld het laatste half jaar geen werk gehad. Ik heb een tournee gemaakt als zangeres met Guido Belcanto. Het feit dat ik als mezelf af en toe op tv verschijn, helpt. En ik maak nu een nieuwe fictiereeks met Karlijn Sileghem. Maar ik ben 15 jaar bezig, ik werk mij te pletter en veel sparen is er effectief niet bij. Da's niet zo fijn.Ja. Geld verdienen en rijk worden is nooit mijn drijfveer geweest. Elk nieuw project is een nieuwe kleine droom. Als ik kan blijven doen wat ik al 15 jaar doe, ben ik een gelukkig mens. Maar je moet natuurlijk wel een beetje comfortabel kunnen leven.Ik kijk ernaar uit om tijd door te brengen met mijn kinderen. Maar ik heb ze nu niet meer de hele zomer. Ik wil zoveel mogelijk weg zijn. De tent in de auto zwieren en hup... naar Frankrijk rijden. Zonder plan vertrekken met de kinderen en vriendinnen, dat vind ik het leukste. Veel naar concerten gaan ook en veel mensen bij mij thuis in de tuin. Ik heb een open huis waar mensen dikwijls binnenvallen. Het record barbecueën verbreken, veel volk, mooi weer! Dat is de perfecte vakantie!Labyrinthus, vanaf 2 juli in de Belgische bioscopen.Ann Heylens - Foto's Frank Bahnmüller"Ik mag van geluk spreken, want ik zie veel actrices tussen 40 en 50 die gewoon geen werk hebben."