James Joyce, Oscar Wilde, Georges Bernard Shaw, Samuel Beckett... De grootste Ierse schrijvers zijn in Dublin geboren. Zou de lage hemel boven de stad daar iets mee te maken hebben? Komt het door haar gekwelde geschiedenis? Of hebben het bier en de whisky al die literaire genieën geïnspireerd? Laten we eerlijk zijn: wie een cultuurschok verwacht zoals bij een eerste bezoek aan Parijs, Florence of Praag, komt in Dublin bedrogen uit. De Ierse hoofdstad is niet te vergelijken met haar illustere zusters. Ze dankt haar ogenschijnlijk brave charme niet aan de mooie huizen uit de tijd van King George, haar kasteel of haar beroemde universiteit, Trinity College. Dublin is een stad op mensenmaat, een stad ook om te voet te ontdekken. Pas na een zwerftocht door de g...

James Joyce, Oscar Wilde, Georges Bernard Shaw, Samuel Beckett... De grootste Ierse schrijvers zijn in Dublin geboren. Zou de lage hemel boven de stad daar iets mee te maken hebben? Komt het door haar gekwelde geschiedenis? Of hebben het bier en de whisky al die literaire genieën geïnspireerd? Laten we eerlijk zijn: wie een cultuurschok verwacht zoals bij een eerste bezoek aan Parijs, Florence of Praag, komt in Dublin bedrogen uit. De Ierse hoofdstad is niet te vergelijken met haar illustere zusters. Ze dankt haar ogenschijnlijk brave charme niet aan de mooie huizen uit de tijd van King George, haar kasteel of haar beroemde universiteit, Trinity College. Dublin is een stad op mensenmaat, een stad ook om te voet te ontdekken. Pas na een zwerftocht door de gezellige steegjes, de drukke winkelstraten en schaduwrijke parkjes, krijg je voeling met wat deze plek zo onweerstaanbaar maakt: het leven vol passie, dag en nacht. De avonden zijn wereldberoemd, de pubs lijken nooit leeg te lopen. En om de ervaring helemaal onvergetelijk te maken, zijn de Ieren een gastvrij volk met een benijdenswaardige levensvreugde. Om de feestelijke kant van de Ierse hoofdstad te ontdekken, gaan we op wandel op de linkeroever van de Liffey, de rivier die de stad doormidden snijdt. Aan de waterkant ligt de artiestenwijk Temple Bar, met tientallen pubs en winkeltjes. Hier komen de Dubliners zich amuseren. Hier kruisen ze de vele toeristen die door de levendige sfeer worden aangetrokken. Guinness, het bruine bier dat een nationale instelling is geworden, blijft de favoriete drank - zo populair dat het een eigen museum kreeg: het Guinness Storehouse, een 'must' voor elke toerist. In dit door geesten bevolkte land is het verleden alomtegenwoordig. We ontsnappen dus niet aan een bezoek aan een van de tempels van de Ierse geschiedenis: Kilmainham Goal. In deze gevangenis, die niet langer in gebruik is, werden na de volksopstand van 1916 enkele van de grootste helden van het Ierse nationalisme terechtgesteld. Maar tijdens de grote hongersnood van 1845-1850, die een derde van de Ierse bevolking het leven kostte, was de gevangenis populair en overbevolkt... omdat het de enige plaats in Dublin was waar je nog kon hopen op een dagelijkse maal- tijd! De rondleiding doorheen de sombere gangen en langs de cellen is een verbijsterende ervaring. Ze laat je begrijpen waarom de Ieren met zoveel verbetenheid hebben gevochten om zich van het Britse juk te bevrijden. En waarom de onafhankelijkheid met zoveel enthousiasme gepaard ging. In het westen van Dublin ligt het grootste stadspark van Europa, Phoenix Park. Het is enorm uitgestrekt, met eindeloze vlakten waar kolonies herten grazen. De dieren laten zich makkelijk door de wandelaars benaderen. Phoenix Park is trouwens niet alleen de groene long van Dublin maar biedt ook onderdak aan de residenties van de president van de republiek en de ambassadeur van de Verenigde Staten. Zin in nog meer groen? Op een kilometer of tien van Dublin vindt u het kasteel van Malahide. Het lijkt recht uit een sprookje te komen en is beroemd om zijn intact gebleven meubilair en zijn oranje muren, versierd met portretten van beroemde Ieren. In de reusachtige banketzaal is het verleden heel sterk aanwezig. Hier aten de Talbots, de eigenaren van het slot, hun laatste maaltijd voor ze naar de beroemde slag van de Boyne vertrokken, waar de katholieken het opnamen tegen de protestanten. Een deurtje in de rechterhoek van de zaal zou volgens de overlevering naar het spook van het kasteel leiden. Eerlijk gezegd, wij hebben het niet geprobeerd... Het bezoek aan Malahide eindigt met een wandeling in het gigantische kasteelpark. Het is gratis toegankelijk en veel Ieren komen er picknicken en van de zon genieten, zodra die û al is het maar heel even - door de wolken breekt. nKarima Amrous