Ik was helemaal ondersteboven van de aanslagen. Al was dat niets, maar dan ook helemaal niets, vergeleken bij zij die rechtstreeks werden getroffen, zij die het hebben meegemaakt, hun familie en vrienden, naar wie al onze gedachten uitgaan. Waarom wandelde ik, die nooit de metro neem, die dag om 9.11 uur het perron van Schuman, het station na Maelbeek, op en neer? 9.11 uur: de onheilspellende knal van een explosie weergalmt door de tunnel, ongeloof, wegrennen, van de weeromstuit huilen, en de gedachten die maar blijven malen. Dagenlang was ik niet van het nieuws weg te slaa...