Deruddere ruilde zeven jaar geleden Brussel in voor filmmekka Los Angeles. Voor de promotie van zijn nieuwe film vertoefde hij enkele weken in ons land. Flying Home vertelt het verhaal van de New Yorkse bankier Colin (Jamie Dornan). Hij belooft een rijke Arabische duivenliefhebber om Vlaams duivenmelker Jos Pauwels (Jan Decleir) te overtuigen zijn prijsduif te verkopen. Daarvoor infiltreert hij in het West-Vlaamse dorp Bunderzele.
...

Deruddere ruilde zeven jaar geleden Brussel in voor filmmekka Los Angeles. Voor de promotie van zijn nieuwe film vertoefde hij enkele weken in ons land. Flying Home vertelt het verhaal van de New Yorkse bankier Colin (Jamie Dornan). Hij belooft een rijke Arabische duivenliefhebber om Vlaams duivenmelker Jos Pauwels (Jan Decleir) te overtuigen zijn prijsduif te verkopen. Daarvoor infiltreert hij in het West-Vlaamse dorp Bunderzele.Deruddere: Ja. Ik heb heimwee (lacht). Vooral naar de Vlaamse waarden. In Los Angeles wonen, is aangenaam, het weer is altijd mooi. Maar je wordt ook geconfronteerd met de harde kant van Amerika, waar alles om macht en geld draait. Onbewust is er bij mij iets gegroeid dat zich daartegen verzet. Nu de film af is, moet ik toegeven dat er een dosis heimwee in zit.Waarschijnlijk voel ik dat zo aan. Al kom ik ook fijne Amerikanen tegen, net als foute Vlamingen. In een film werk je met contrasten, het is een parabel, de karakters zijn uitvergroot.Mogelijk wel. Mijn vrouw en ik zijn nogal impulsief. Maar we hebben twee zonen, van 19 en 22, die niet echt happig zijn om terug te keren.Nee hoor. Als er morgen een match VS-België is, zullen ze voor België supporteren. Maar ze hebben hun vriendenkring in LA en zien er op dit moment ook hun toekomst. Dat kan veranderen, het leven is onvoorspelbaar. Maar nu hebben ze niet veel zin om terug te keren. En wij ook niet.Het feit dat ik er goed kan werken en dingen van op afstand beschouwen. Als ik niet in LA had gewoond, had ik deze film nooit gemaakt. Ik lag in mijn tuin, keek naar boven en zag plots raceduiven vliegen. Dat is een beeld uit mijn jeugd. Maar de duivenmelkerij blijkt een internationale sport te zijn. En zo is de idee voor de film ontstaan. Was ik niet verhuisd naar Los Angeles, dan had ik deze inspiratie niet gehad.Iedereen denkt trouwens dat ik naar Los Angeles getrokken ben om een droom waar te maken. Maar dat is helemaal niet zo. Ik ben naar de VS gegaan voor één specifieke film. Ik zou oorspronkelijk één jaar blijven, samen met mijn gezin. De film is nooit gedraaid, maar wij zijn gebleven. Intussen waren er nieuwe projecten en vonden we het er leuk.Wat je ziet in de film is effectief gekleurd door mijn herinneringen. Een retro-Vlaanderen. Maar filmmakers mogen de werkelijkheid manipuleren. Ik maak films om er de dingen precies te laten uitzien zoals ik wil. Om mensen te raken. In een moderner, hedendaags Vlaanderen zou het contrast met New York te klein zijn. Ik wilde ook dat mijn hoofdpersonage in conflict kwam met zijn geweten. Op de affiche kijkt hij naar een duif, maar eigenlijk is die duif zijn geweten.Ze staat symbool staat voor vrede en liefde. Waarom is dat? Weet jij dat?Inderdaad! Fantastisch, toch! En over honderden kilometers! Een duif straalt ook nobelheid uit.Ik denk het wel, al zou je het mijn vrouw moeten vragen. Als je weg bent van je thuisland ontdek je hoe belangrijk je gezin is. Als je bij mensen bent die je graag ziet, merk je dat je eigenlijk veel kan missen en veel aankan. De plek op de wereld waar je bent, doet er niet zo toe als je geliefden bij je zijn.Wanneer ik terugvlieg naar LA heb ik het gevoel dat ik thuiskom. Het rare is dat ik dat ook heb wanneer ik naar Brussel vlieg. Ik zit tussen twee werelden.Dat is zo! Ik had hier goeie vrienden, maar good friends, evil companions, en die had ik teveel (schatert). Ik zie mijn vrienden doodgraag. Maar in LA is het leven gezonder. Mensen gaan er vroeg slapen omdat de volgende dag zo schoon gaat zijn, de zon weer schijnt en je kan gaan surfen.Je leeft er anders.Mijn droom, films maken, is al lang uitgekomen. Ik doe dat al 25 jaar.Eigenlijk wel. Voor de oudste is het nog onzeker of het echt een passie is, maar de jongste staat op en gaat slapen met muziek. En dat vind ik belangrijk: dat een mens zijn passie vindt. Welke doet er niet toe. En op welke leeftijd, nog minder.Met een volledig Amerikaanse film. Als de financiering rond is en we onze acteurs aan boord hebben, kunnen we meer vertellen.Je mag daar niet aan denken. Je probeert zo goed mogelijk een film te maken, en al wat er bij komt, is meegenomen. Van de volgende film waar we mee bezig zijn wordt wél luidop gezegd dat hij Oscarpotentieel heeft.Ik denk er alleen aan terug als andere Belgen genomineerd raken. Dan komen er horden journalisten die de herinnering oprakelen. Ik zou het natuurlijk wel tof vinden nog eens genomineerd te worden.Als jonge filmmaker heb je een agenda: je wil je afzetten tegen de vorige generatie. Dat is iets wat een jong mens zelfzeker maakt. Naarmate je ouder wordt, stel je je meer vragen. Je hebt natuurlijk meer ervaring en bent ook al op je gezicht gegaan. Dan ga je langer nadenken voor je een beslissing neemt. Hoewel, ik blijf een impulsief iemand. Maar vroeger was het helemaal wild, nu ben ik gekalmeerd.Dat een film waar ik 100 procent achter sta, zoals Flying Home, wereldwijd succes oogst. Dat is mij nog niet overkomen. Dat is mijn droom!Ann Heylens"In het zonnige LA word ik ook geconfronteerd met de hardheid van de Amerikaanse samenleving. En dan heb ik wel eens heimwee.