Blij met minder hardrijders

Toen ik 29 was, werd ik het slachtoffer van een zwaar verkeersongeval. Daarbij heb ik mijn enig kind verloren en zelf raakte ik zwaar gewond. Vandaag ben ik 58 en ik heb nog altijd last van de gevolgen. Ik hoor vaak gezeur over de zware verkeersboetes die overtreders vandaag moeten betalen, over de 30 km-zones en de flitscontroles, maar mij maken ze blij. Ik voel me veiliger op de weg vandaag en ik merk dat chauffeurs vaak zelfs spontaan stoppen om fietsers en voetgangers voorrang te verlenen. Nu onze mentaliteit eindelijk begint te veranderen, mag de overheid zeker niet terugkrabbelen en de controles op een lager pitje brengen. Minder doden op de weg en minder zware verkeersongevallen, dat is toch een winstpunt v...

Toen ik 29 was, werd ik het slachtoffer van een zwaar verkeersongeval. Daarbij heb ik mijn enig kind verloren en zelf raakte ik zwaar gewond. Vandaag ben ik 58 en ik heb nog altijd last van de gevolgen. Ik hoor vaak gezeur over de zware verkeersboetes die overtreders vandaag moeten betalen, over de 30 km-zones en de flitscontroles, maar mij maken ze blij. Ik voel me veiliger op de weg vandaag en ik merk dat chauffeurs vaak zelfs spontaan stoppen om fietsers en voetgangers voorrang te verlenen. Nu onze mentaliteit eindelijk begint te veranderen, mag de overheid zeker niet terugkrabbelen en de controles op een lager pitje brengen. Minder doden op de weg en minder zware verkeersongevallen, dat is toch een winstpunt voor iedereen? Vergeet niet dat een ongeval zoals ik het heb meegemaakt alles in je leven verandert. Van de ene seconde op de andere. Je vergeet het nooit meer en ik wens het niemand toe. Maar ik wil wél iedereen danken die in de voorbije maanden vriendelijker is gaan rijden! Met enkele vriendinnen doen we nu en dan een culturele uitstap naar een grote stad. Voor twee van ons is de jongste trip in mineur geëindigd. Hun portefeuille met al hun kaarten en papieren werd uit hun handtas gestolen. Daarom mijn vraag aan de ontwerpers: denk eens aan een handtas waarvan de sluiting of de rits beveiligd wordt met een cijferslotje, zoals dat al bestaat voor reiskoffers. Het zou veel vrouwen ergernis besparen. In Plus Magazine van januari beschrijft u de plannen van de overheid om de digitale kloof te dichten. Mooi, maar ik ben toch blij dat ik mij nog per gewone brief tot u kan richten. Steeds meer bedrijven en diensten zijn alleen nog per e-mail te bereiken. Voor ondernemingen getuigt dit van weinig commercieel inzicht, voor openbare diensten vind ik het absoluut onaanvaardbaar. 40 percent van de gezinnen heeft geen internetaansluiting. Die tellen blijkbaar niet meer mee. Het Staatsblad is nog alleen via het internet te raadplegen, hoewel elke Belg geacht wordt de wet te kennen. Men denkt er zelfs aan een belastingvoordeel toe te kennen aan wie een elektronische aangifte doet. Wat met degenen die een computer en een internetabonnement niet kunnen betalen? De 'verdedigers van de kleine man' blijven hier oorverdovend stil. Ik ben 63 en met pensioen. Gezien mijn handicap (meer dan 80 %) had ik gehoopt op een lager tarief voor de poetshulp van het OCMW. Vergeet het! Omdat ik zonder hulp niet alleen kan wonen, deel ik een woning met een kennis die me helpt. We zijn geen koppel en toch worden onze pensioenen samengeteld. Hierdoor verdienen we samen e9 euro te veel om van sociale tarieven te genieten. Als ik naar een rusthuis ga of alleen ga wonen, zal ik aan de gemeenschap nochtans een pak méér kosten dan die 9 euro. Op het gevaar af ouderwets te lijken, wil ik u vertellen waarom ik geen pilletje behoef om te slapen. Elke avond dank ik God voor de mooie dag en voor het grote gezin dat ik kon grootbrengen. Bij het overlijden van mijn man heb ik ervaren dat bidden helpt om je sterk te houden. De Belgen hebben van alle Europeanen het meeste geld op hun spaarboekje. Hier wordt voor iedereen redelijk gezorgd en de meesten van ons wonen comfortabel. We worden gespaard van oorlogen, rampen en dictatoriale regimes. En toch hoor ik vele mensen zeuren over het minste. Laten we alstublieft wat positiever gaan denken. En onze normen weer juist zetten. Een computerspelletje waarin men kinderen toont hoe ze anderen kunnen pesten, welk ziekelijk brein bedenkt zo iets? En moeten we echt meer aan de voeding van huisdieren uitgeven dan aan ontwikkelingshulp? Ludo Hugaerts