" Ann: Ongeloof, verdriet, verzet. Drie jaar na de diagnose laat ik nog elke dag tranen. Het blijft hard om te zien dat mijn man van mij wegglijdt en verandert in een hulpeloos iemand. Aanvaarden kan ik het niet: dit snijdt te diep. De periode net ervoor vermoedde ik al dat er wat mis was. Mijn actieve, handige Jo werd futloos, begon te stotteren. Ook zijn vader was jong dement geworden. We zijn naar dezelfde neuroloog gestapt, waar gauw de link werd gelegd. Toen ging hij heel snel achteruit. Op heel korte tijd verloor Jo zijn spraak en kon hij niet meer lopen. Ook bij het eten en naar het toilet gaan heeft hij hulp nodig. De mantelzorg wordt dus almaar intensieve...