Zijn de verschillen tussen Vlamingen en Walen te groot om een duurzame relatie op te bouwen tussen twee landgenoten met een verschillende moedertaal? Volgens Christophe Deborsu zijn ze in ieder geval groot. "Toen ik klein was, lachten we met de houterige Vlaamse nieuwslezers. Nu zet Vlaanderen op tv- én filmgebied de toon, zelfs internationaal. En dat geldt voor zoveel andere gebieden. Som Belgische kunstenaars op die internationaal furore maken en je komt vooral bij Vlamingen uit. Hetzelfde geldt voor de mode, de gastronomie. Wat hip is, is Vlaams. Na de jaren '60 maakte Vlaanderen een inhaalbeweging. Ze hee...

Zijn de verschillen tussen Vlamingen en Walen te groot om een duurzame relatie op te bouwen tussen twee landgenoten met een verschillende moedertaal? Volgens Christophe Deborsu zijn ze in ieder geval groot. "Toen ik klein was, lachten we met de houterige Vlaamse nieuwslezers. Nu zet Vlaanderen op tv- én filmgebied de toon, zelfs internationaal. En dat geldt voor zoveel andere gebieden. Som Belgische kunstenaars op die internationaal furore maken en je komt vooral bij Vlamingen uit. Hetzelfde geldt voor de mode, de gastronomie. Wat hip is, is Vlaams. Na de jaren '60 maakte Vlaanderen een inhaalbeweging. Ze heeft de Vlamingen bevrijd, ook op seksueel gebied. Vlaamse vrouwen durven te genieten. Waalse doen er dubbel zo lang over om met hun geliefde het bed te delen. (Lacht) Ik ken nogal wat Waalse vrienden die in de Carré een Vlaams lief zijn gaan zoeken."Maar de verschillen zijn niet onoverkomelijk. Wat Vlamingen en Walen bindt, is nog altijd aanzienlijk, vindt Deborsu. "We hebben ons verleden gemeen, onze katholieke wortels en de underdoggedachte: het gevolg van eeuwen onder de voet te worden gelopen door vreemde mogendheden. We zijn - in tegenstelling tot de buurlanden - geen volk dat het gewicht van een grote natie moet torsen, we kunnen goed relativeren en dat geeft ons een grotere bewegingsvrijheid. We zijn plantrekkers, lossen problemen op een creatieve manier op en hebben geleerd om compromissen te sluiten."Hoewel Vlamingen en Walen een land delen, delen ze zelden een trouwboekje, zo blijkt uit de cijfers in het boek van journalistenkoppel Annick De Wit en Christophe Deborsu. Terwijl 4,4% van de Belgische huwelijken Frans-Belgisch en 2,2% Nederlands-Belgisch zijn, komen Vlaams-Waalse huwelijken nog niet aan een halve procent. En volgens Christophe Deborsu groeien we verder uit elkaar. "Vroeger had je een maatschappelijke bovenlaag met dezelfde opleiding en achtergrond, die elkaar kende. Sinds 1988 is het onderwijs uit elkaar gegroeid, werken universiteiten minder samen en zijn er minder plekken waar Walen en Vlamingen samenkomen." Ze gaan ook veel minder beroepshalve met elkaar om. Om een relatie te beginnen met iemand over de taalgrens moet je dus al veel moeite doen.Dat ondervond ook Christophe Deborsu, die een waar offensief ondernam om het hart van zijn Annick te veroveren. Maar de rest van hun verhaal lijkt vrij rimpelloos te verlopen. Leven ze nu lang en gelukkig in een land waar de schimpscheuten geregeld heen en weer vliegen? "Over de reacties van familie en vrienden mogen we niet klagen", vertelt Annick. "Chris-tophe spreekt goed Nederlands en dat waardeert iedereen. Omgekeerd word ik goed aanvaard bij zijn vrienden en familie. Vreemd genoeg heb ik de neiging om te reageren telkens als er ongenuanceerd over Vlaanderen of Vlamingen gesproken wordt. En ik schiet ook in een verdedigende rol als Vlaamse vrienden over Wallonië en de Walen beginnen." "Logisch", vult Christophe aan. "Als je verliefd bent op iemand, krijg je vanzelf meer begrip en sympathie voor de gemeenschap waaruit die afkomstig is."Ariane De Borger