Zolang ik mij kan herinneren, heb ik altijd al op alles ja gezegd. Verdragen, plezieren, wachten, aanvaarden, inspringen, niet reageren, ondergaan... alles om maar niet het risico te lopen iets of iemand kwijt te raken, zo omschrijft Amélie haar leven. "Toen mijn vader ziek werd in het buitenland en naar België werd gerepatrieerd, nam ik - net als mijn broer en mijn zus trouwens - de zorg voor hem op zonder mij daar vragen bij te stellen. Mijn vader werd opgenomen in een rusthuis, dat vond hij niet fijn. En eenmaal terug op krachten, bleek hij daar ook niet thuis te horen. Bovendien is een rusthuis duur. Dus stelde ik hem voor bij mij in te trekken. Ik dacht daarbij totaal niet aan de toekomst. Ik functioneerde enkel in het nu, als een soldaat. Ik handelde, zonder rekening te houden met de reacties, commentaren en ernstige waarschuwingen dat dit een forse impact zou hebben op mijn leven.
...