Eigenlijk kan zowat alles aan deze plant hen schade berokkenen: van de bloemen en het stuifmeel tot de wortel, en zelfs het water van de vaas waarin de bloempjes staan! Elk jaar opnieuw krijgt het antigifcentrum rond de maand mei oproepen voor dit type van vergiftiging.

De eerste symptomen manifesteren zich ter hoogte van de spijsvertering, met braken, overvloedig speeksel afscheiden, diarree en buikpijn. De symptomen treden meestal op binnen de 15 minuten tot zes uur nadat je huisdier de meiklokjes heeft ingeslikt. De klachten worden in gang gezet door de saponinen - of zeepstoffen -, substanties die in de plant aanwezig zijn en voor irritatie van het spijsverteringsstelsel zorgen. Maar meiklokjes hebben ook een impact op het hart: de hartslag vertraagt en de bloeddruk stijgt door de cardiotoxische glycosiden die meiklokjes bevatten. Heeft je dier dit giftige plantje ingeslikt, dan kan het meer urine gaan produceren en uiteindelijk ook kampen met zenuwstoornissen die gepaard gaan met rillingen, ongecoördineerde bewegingen en stuiptrekkingen. Je huisdier raakt hierdoor uitgeput en zal versuft gaan liggen.

Hoeveel meiklokjes je hond of kat naar binnen moet werken voor er vergiftigingsverschijnselen optreden, is niet bekend. Maar de grootte van je huisdier speelt zoals vaak ook hier een rol. Voor een klein gezelschapsdier kan een kleine hoeveelheid klokjes al schadelijk zijn. Vermoed je dat de symptomen het gevolg zijn van een meiklokjesvergiftiging, contacteer dan zo snel mogelijk je dierenarts, zodat die meteen een behandeling kan starten. Nog beter is het om die meiklokjes buiten het bereik van Max of Minoes te houden. Geef ze dus aan je schoonmoeder, die zal in de wolken zijn.