We zoeken de regisseur op in haar statige herenhuis hartje Antwerpen. Van Mieghem barst van de energie, want ze is in blijde verwachting van de première van Sprakeloos, op 6 maart, én van haar eerste kleinkind. Want dochter Marie Vinck moet rond die tijd bevallen.
...

We zoeken de regisseur op in haar statige herenhuis hartje Antwerpen. Van Mieghem barst van de energie, want ze is in blijde verwachting van de première van Sprakeloos, op 6 maart, én van haar eerste kleinkind. Want dochter Marie Vinck moet rond die tijd bevallen.Het is een van de weinige boeken die mij aan het huilen bracht en voor mij een zeer herkenbaar thema heeft. Mijn vader is elf jaar geleden overleden en ook vreselijk afgetakeld. Maar het was niet zozeer de aftakeling dan wel de liefde in de familie die ik wilde tonen, de haat-liefdeverhouding tussen zoon en moeder. Al mijn films gaan trouwens over het ouder-kindthema.Voor mij is de band tussen moeder en kind één van de belangrijkste dingen in het leven. In mijn kindertijd was dat geen evidentie. Ik heb geen makkelijke jeugd gehad. Eigenlijk wil ik niet te veel over mijn moeder praten want ik heb altijd een zeer koele relatie met haar gehad. Ze is 83 nu en met de leeftijd wel milder geworden. Af en toe zegt ze zelfs dat ze mij graag ziet. Dat deed ze vroeger nooit.Dat is gewoon zo! Moeder zijn is zo overweldigend en de verbondenheid is zo sterk. Een kind komt uit je eigen lijf. Ik zie dat nu ook bij Marie, die zwanger is. Ik heb echt moeite om niet te denken dat het mijn kind is. Dat kind komt uit mijn kind. Dus is het eigenlijk ook een beetje mijn kind. Het heet niet voor niets kleinkind. In grootmoeder zit ook het woord moeder. Ik kijk enorm uit naar de baby. Het is erg confronterend. Ik brei truitjes met patronen die ik heb bijgehouden uit de tijd dat ik zelf zwanger was. Ik zie mezelf daar weer zitten, zwanger en nog vol illusies. En plots zijn we 34 jaar verder. Ik heb trouwens altijd gezegd: ik wil pas dood gaan als Marie een kind heeft, dan zal ze makkelijker afscheid van mij kunnen nemen. Want dan is ze zelf bezig met leven en leven verderzetten.Ik ben gewoon een moederdier, een heel betrokken mama. Dat zou niet anders verlopen zijn indien ik bij Marie's vader had gewoond. Ik denk dat ik heb willen bewijzen dat het wél kan. Mijn god, wat mis je niet als je geen sterke band met je kinderen hebt en geen interesse in je kleinkinderen? Mijn moeder heeft zoveel gemist! Als ze destijds de pil zou hebben gehad, waren mijn broer en zus en ik er wellicht nooit geweest. Ik kan het intussen wel plaatsen. Het moet verschrikkelijk voor haar geweest zijn. Ze had op haar 25 al drie kinderen. Ze was erg progressief en wilde graag een job, maar moest haar diploma halen met drie klein mannen aan de hand. Ze had geen opvang of crèche destijds.En hoe! Is ze geen fantastische actrice?Dat gaat makkelijker dan met wie ook. Ik stuur en zij heeft inbreng, zoals alle acteurs. Ik zie haar groeien als actrice. En ze is steengoed! Daarom kies ik om met haar te werken. Mijn dochter heeft het moeilijker dan ik met de achterklap. Kijk, ik wéét wat goeie acteurs zijn, dat is mijn vak. En als mijn dochter geen goeie actrice zou zijn, dan kwam ze niet in mijn films.Regie en scenario schrijven zijn uitdagender. Als actrice ben je maar één pion. Met regie kan je een heel verhaal vertellen. Dat geeft meer voldoening. Je moet een hele oorlog winnen.Ik heb nooit moeilijkheden ondervonden, maar het is wel een mannenwereld. In mijn eerste films waren er acteurs die mij wilden testen. Nu word ik serieus genomen en acteurs werken graag met mij, ze weten dat ik het beste uit hen haal. Het meeste last heb ik van de pers. Daar voel ik dikwijls seksisme. Naar aanleiding van mijn film Smoorverliefd zat ik samen met Marie bij Van Gils & Gasten. De presentator vroeg mij: ben je niet jaloers op je dochter? Komaan! Zo'n vraag zouden ze nooit aan een man stellen. Jamais! Ben je trots op je zoon, zou de vraag zijn. Dat zijn van die kleine dingen waar ik héél gevoelig voor ben. Het is belangrijk dat er vrouwelijke regisseurs zijn. Zo creëer je mooie vrouwenrollen, anders dan de femme fatale, grootmoeder of aangeefster die de held laat schitteren. Nu zijn ook drie vierde van de rollen voor mannen. Alleen met meer vrouwelijke regisseurs kan je die verhouding doorbreken. Op filmscholen zitten trouwens meer meisjes dan jongens. Maar het stopt ergens wanneer ze kinderen krijgen.Regisseren niet. Het zijn dagen van 14 tot 16 uur werken. Vooral de draaidagen zijn mentaal en fysiek erg belastend. Als je acteert heb je wel nog een privéleven. Daarom ben ik pas gestart met regisseren toen Marie 16 was. Daarvoor nam ik haar vaak mee naar de opnameset.Als regisseur heb je taal natuurlijk broodnodig. Ik ben bezig met waardig ouder worden. Mijn wilsbeschikking ligt al klaar. De dag dat ik mijn kinderen niet meer herken, hoeft het voor mij niet meer. Afhankelijk zijn van mijn kinderen of een ouwemannenhuis zie ik niet zitten. Ik mag er niet aan denken dat Marie mijn pamper moet verschonen. Ik heb hier een groot huis. Ik heb al met vriendinnen afgesproken dat we hier samen kunnen wonen, verpleegsters inhuren en ons eigen rusthuis maken.Ik heb al lang geen lief, dat is waar. Ik verdwijn als vrouw, als seksueel wezen. Toen ik vroeger op straat liep, draaiden vijf mannen hun hoofd. Dat gebeurt niet meer. Niet dat ik dat erg vind. Ik neem het gewoon waar. Innerlijk voel ik dat ook zo. Als je mij vraagt wat ik het meeste mis dan is dat niet rollebollen in bed. Wel zachtheid, een gesprek, een hand op mijn schouder. Ik kijk zo uit naar kleinkinderen. Zij brengen nieuw leven in huis. Ik voel mij nu al glunderen en verjongen.Ik hoop dat mijn kleinkind hier vaak komt logeren. Ik zeg nu al tegen Marie dat ze de kleine maar naar de bomma moet brengen (lacht). Ze woont hier enkele straten verder. En Stef (acteur Stef Aerts, partner van Marie Vinck) heeft gelukkig ook betrokken ouders, Marie's papa en haar zus Sara staan klaar. We gaan nog vechten om de baby (lacht). Het is natuurlijk Marie's kind. En zij gaat een warme mama zijn, dat weet ik zeker.Ik heb wel stress. Ik wilde eigenlijk na de première twee maanden naar Zuid-Afrika. Even vluchten voor de reacties. Maar door de baby moet ik hier zijn. Ik hoop natuurlijk dat er veel mensen komen kijken, maar de kritiek, daar wil ik niet mee bezig zijn. Een film maken is zo intensief, vier jaar lang heb ik hieraan gewerkt. En zo'n recensent kan met één pennentrek je werk maken of kraken. Ik hoop vooral dat de bevalling voor na de première is. Ook voor Marie. Dan kan ze erbij zijn.Sprakeloos. Vanaf 15/3 in de bioscoop.