"Ik was 24 en net voor het eerst moeder geworden toen ik hier en daar spontaan kleine pijnlijke wondjes ontdekte op mijn lichaam. Ik besteedde er niet al te veel aandacht aan. Het zou wel vanzelf weggaan, geloofde ik toen nog. Maar de letsels bleven, werden hardnekkiger en genazen amper. Ze doken vooral op op lichaamsplekken die altijd bedekt blijven, zoals de oksels, de liesstreek, achteraan de hals, onder de borsten en rond de genitaliën. Uiterlijk merkte niemand wat aan mij en dus zei ik er ook niets van, maar de pijn werd hoe langer hoe ondraaglijker. Zitten en bewegen kon ik gewoon niet meer. De wonden zijn vergelijkbaar met tweedegraadsbrandwonden", vertelt Carla van Grootel. Het bleek het begin van een lange medische zoektocht. De huisarts zat met de handen in het haar. Ook de dermatologen die Carla van Grootel nadien raadpleegde tasten in het duister.
...