Vrije Tijd

Dinsdag 12 februari: Het zit erop!

Rond kwart over twee lokale tijd maakt het vliegtuig een zachte landing op de luchthaven van Madrid.

Rond half vijf uur beginnen we aan ons laatste traject: Madrid - Brussel. En ook dat verloopt rimpelloos. Rest ons nog enkel afscheid te nemen van een fantastische groep medereizigers en doodmoe, maar met een kostbare schat aan herinneringen huiswaarts te gaan.

Maandag 11 februari: Een dagje Buenos Aires

Iedereen heeft reeds tijdens de heenreis kennis gemaakt met de bruisende Argentijnse hoofdstad die leeft op het ritme van de tango. Dus hebben de meesten de vorige avond reeds concrete plannen gemaakt wat ze vandaag op deze vrije dag willen doen. Uitslapen? Winkelen om toch nog één of ander juweel in rodochrosiet - de roze halfedelsteen die typisch is voor deze streek - op te kop te tikken, of misschien wel een handtas of een jas in leder? Nog wat cultuur opsnuiven en de wijk La Recoleta verkennen, waar we de eerste keer maar even met de bus doorheen gereden zijn? Aan ideeën geen gebrek en vermits ook hier de zon nog steeds van de partij is en de taxi's goedkoop zijn, is alles mogelijk.

De Galerias Pacifico bezoek je niet enkel om te winkelen. Ook het decor is een bezoekje zeker waard.	De imposante koepel werd beschilderd door vijf bekende Argentijnse schilders.

Tegen 18 uur wordt iedereen terug in het hotel verwacht en zit de reis er echt op. Uitchecken en met alle bagage - ik doe al de hele tijd schietgebedjes dat mijn bagage niet zal gewogen worden - de bus op naar de luchthaven. Ik heb geluk: mijn (veel te) omvangrijke handbagage (in de valies is er immers die omvangrijke rode parka bijgekomen, die we misschien nooit meer zullen dragen maar toch zo graag als souvenir mee naar huis willen nemen!) geraakt zonder problemen door de diverse controles.

Reisverslag Argentinië en cruise naar Antarctica

Dinsdag 12 februari: Het zit erop!

Rond kwart over twee lokale tijd maakt het vliegtuig een zachte landing op de luchthaven van Madrid.

Rond half vijf uur beginnen we aan ons laatste traject: Madrid - Brussel. En ook dat verloopt rimpelloos. Rest ons nog enkel afscheid te nemen van een fantastische groep medereizigers en doodmoe, maar met een kostbare schat aan herinneringen huiswaarts te gaan.

Maandag 11 februari: Een dagje Buenos Aires

Iedereen heeft reeds tijdens de heenreis kennis gemaakt met de bruisende Argentijnse hoofdstad die leeft op het ritme van de tango. Dus hebben de meesten de vorige avond reeds concrete plannen gemaakt wat ze vandaag op deze vrije dag willen doen. Uitslapen? Winkelen om toch nog één of ander juweel in rodochrosiet - de roze halfedelsteen die typisch is voor deze streek - op te kop te tikken, of misschien wel een handtas of een jas in leder? Nog wat cultuur opsnuiven en de wijk La Recoleta verkennen, waar we de eerste keer maar even met de bus doorheen gereden zijn? Aan ideeën geen gebrek en vermits ook hier de zon nog steeds van de partij is en de taxi's goedkoop zijn, is alles mogelijk.

De Galerias Pacifico bezoek je niet enkel om te winkelen. Ook het decor is een bezoekje zeker waard.	De imposante koepel werd beschilderd door vijf bekende Argentijnse schilders.

Tegen 18 uur wordt iedereen terug in het hotel verwacht en zit de reis er echt op. Uitchecken en met alle bagage - ik doe al de hele tijd schietgebedjes dat mijn bagage niet zal gewogen worden - de bus op naar de luchthaven. Ik heb geluk: mijn (veel te) omvangrijke handbagage (in de valies is er immers die omvangrijke rode parka bijgekomen, die we misschien nooit meer zullen dragen maar toch zo graag als souvenir mee naar huis willen nemen!) geraakt zonder problemen door de diverse controles.

Zondag 10 februari: Het avontuur nadert zijn einde

Tegen twee uur in de ochtend zijn de eerste lichtjes van Ushuaïa reeds in de verte zichtbaar. De bemanning heeft de motoren het hele traject op volle kracht laten draaien. Zij weten namelijk dat er nog een aantal grote cruiseschepen rond dezelfde tijd in Ushuaïa verwacht worden en aangezien dit slechts een klein haventje is, willen ze graag als eerste alle havenformaliteiten kunnen vervullen. En daar slagen ze in! Dus wie 's ochtends van boord wil om nog een laatste keer te gaan shoppen in Ushuaïa, het gevangenismuseum te bezoeken of de treinrit door het Nationaal Park te maken, kan dit gerust doen. We hebben de hele ochtend vrij!

Terug in Ushuaïa!

Rond de middag wordt iedereen weer aan boord verwacht voor de lunch. Die wordt vandaag overigens uitzonderlijk reeds vanaf 11.15 uur opgediend. Nog een laatste keer genieten van de overheerlijke keuken. En dan wachten... langer dan verwacht. Normaal hadden we om 12.50 uur het schip moeten verlaten, maar de luchthaven van Ushuaïa kan de immense stroom toeristen die vandaag het meest zuidelijke plaatsje ter wereld wil verlaten duidelijk niet aan. Dus wordt er gevraagd om tot nader order geen bussen meer richting luchthaven te laten vertrekken. Niemand is daar echt rouwig om. Het is heerlijk toeven in het zonnetje op het dek.

Nakaarten op het dek...	of nog even genieten van het zonnetje.

Wanneer we met een tweetal uur vertraging in de luchthaven aankomen, blijkt er nog een ellenlange rij wachtenden voor ons te staan.

We bereiken uiteindelijk ons hotel in Buenos Aires net op tijd om een verfrissende douche te nemen en de stad in te trekken om nog een laatste keer van de befaamde Argentijnse 'beef' te proeven.

Zaterdag 9 februari: Een spiegelgladde Drake Passage

De weergoden blijven ons duidelijk gunstig gezind. Gisteren in de late namiddag hebben we voor de laatste maal het anker gelicht, ditmaal opnieuw richting Ushuaia. En wat een woelige Drake Passage eigenlijk is, zullen we nooit weten. Sorry voor de vele mensen die me op voorhand met de gruwelijkste verhalen bang trachtten te maken...

En dat is dus die Drake Passage waar iedereen zo bang voor is!

De zee is spiegelglad, de hemel zuiders blauw. Als de kapitein ons zou vertellen dat we intussen ergens op de Middellandse Zee cruisen, dan zouden we dat zonder enige aarzeling geloven.

Vrijdag 8 februari: Een stralende dag

Vandaag is de zon al heel vroeg op het appel. En ze zal ons de hele dag lang gezelschap blijven houden. Naar goede gewoonte zijn we vroeg uit de veren. Vandaag bezoeken we Half Moon Island. We gaan met de zodiacs aan land in de nabijheid van een zomerkamp van het Argentijnse leger. Deze plek koos een groep kindbandpinguins uit om te broeden. Ook in deze groep lopen er nog heel wat donzige grijze jongen rond.

Een prachtige zonsopgang die een schitterende dag aankondigt.	Vandaag bezoeken we Half Moon Island waar een zomerkamp van het Argentijnse leger is gevestigd.
Op dit eiland heeft zich een kolonie kindbandpinguins gevestigd.

Kort na onze aankomst zijn we getuige van de wreedheid van de natuur. Een reuzestormvogel pikt een pinguinjong en verscheurt het. Een grote jager - die in de vogelhiërarchie duidelijk een trapje lager staat - wacht op enige afstand. Zodra de reuzestormvogel zijn buikje rond heeft gegeten en iets verderop in het zonnetje gaat verteren, grijpt deze zijn kans om zich te goed te doen aan de resten. De wet van de sterkste!

Ook in deze kolonie zijn er nog heel wat donzige jongen aanwezig.	Af en toe weet een vogel één van de jongen te bemachtigen.

Nabij de kustlijn liggen ook enkele pelsrobben van het zonnetje te genieten. Robben hebben we tijdens onze trip niet bijzonder veel gezien, maar andere dieren des te meer.

Ook de pelsrobben genieten van het heerlijke zonnetje.

Vooraleer we terug in de zodiacs mogen, moet iedereen verplicht langs de 'laarzenwas'. De uitwerpselen van pinguins hebben namelijk geen al te beste geur en de kapitein heeft die liever niet aan boord. Dus worden onze rubberen laarzen grondig schoongemaakt vooraleer we terug in de zodiacs gaan.

Na terugkeer van onze laatste - helaas, wat is de tijd hier voorbij gevlogen - landing, beslissen enkele dames van onze groep maximaal gebruik te maken van het stralende weer op deze dag. Ze wagen zich in de jaccuzzi. Een leuk gezicht: badende dames op het dek naast mensen die lekker ingeduffeld zijn, met parka's, mutsen, handschoenen... Maar de dames genieten er duidelijk van.

's Avonds verschijnt iedereen weerom netjes opgeblonken en piekfijn uitgedost voor 'The Captain's Farewell Party'. Kapitein Derrick Kemp overloopt de voorbije cruise en bevestigt dat we inderdaad uitzonderlijk goede weersomstandigheden hebben gehad. Ook het dinner verloopt feestelijker dan anders.

Kapitein Derrick Kemp.	Het dessert wordt op feestelijke wijze opgediend.
Jarigen worden aan boord altijd in de bloemetjes gezet.	De drie jarige Belgische dames werden zelfs bij de kapitein gevraagd.

Vandaag zijn twee dames van onze groep jarig. Ze worden op de gebruikelijke wijze in de bloemetjes gezet door kelners die hun zangstemmen schrapen en de jarige(n) verrassen met een verjaardagstaart. De kapitein nodigt de drie Belgische dames die tijdens de cruise jarig waren zelfs even bij hem aan tafel uit.

Donderdag 7 februari: Vier seizoenen in één dag

Waw! Ik heb heel lang nagedacht om één woord te vinden dat deze schitterende dag kon samenvatten. Ik heb uiteindelijk besloten om het bij dit eenvoudige drieletterwoord te houden. Het is toch een onmogelijke opdracht. Woorden schieten te kort om de pracht te omschrijven van wat we vandaag te zien kregen.

Samen met een hele groep vroege vogels staan we alweer voor zeven uur paraat op het dek. Rond deze tijd vaart de Discovery Paradise Harbour binnen en de naam van deze baai kon niet beter gekozen worden. Bovendien is ook de zon op de afspraak. Eerst boort ze zich voorzichtig door de wolken, daarna schijnt ze voluit. Naast het schip schuift de ene ijssculptuur na de andere voorbij. Wat de natuur hier maakt, daar kan geen kunstenaar aan tippen. Met fototoestel en verrekijker in de aanslag, weten we nauwelijks waar eerst te kijken. "Welke beelden ga je nu op de site zetten?", vragen de mensen hier herhaaldelijk. Zij begrijpen meteen wat ik bedoel wanneer ik hen vertel dat een selectie maken telkens een haast onmogelijke opdracht is. Wanneer je je hier over 360° draait, dan zie je 360° lang een onbeschrijflijke pracht om je heen. Elke foto geeft daar slechts een minuscule fractie van weer. Maar de internetverbinding vanuit dit verre continent is bijzonder traag, dus moet ik me wel beperken tot een kleine selectie.

Een prachtige zonsopgang.
En daarna varen doorheen een drijvende tentoonstelling van ijssculpturen.

Vanaf 8 uur begint het ontschepen om met de zodiacs aan land te gaan ter hoogte van een zomerbasis van het Chileense leger. Precies op deze plek heeft zich een immense kolonie ezelspinguins gevestigd. Deze pinguins maken een nest van kleine keitjes waarop ze al liggend hun eieren uitbroeden.

Op de Chileense basis verblijft een bijzonder grote kolonie ezelspinguins.	De ezelspinguins broeden op een nest van keitjes.
En als de pinguins het noorden kwijt raken bidden ze tot Maria.	Wanneer de jongen vinden dat het etenstijd is, tikken ze tegen de snavel van hun vader of moeder.

De jonge pinguins hebben een donzige, grijze vacht.	Soms liggen ze er eenbeetje onbeholpen bij.
Naarmate ze ouder worden, maakt het dons plaats voor zwarte en witte veertjes.	Zo d'ouden zongen, zo piepen de jongen. Jongen en hun ouders herkennen elkaar aan het geluid dat ze maken.

Alleen pinguins achter dit punt, zegt het bord.	Maar ik ga er toch lekker voor staan, denkt deze kleine rebel.

En dan valt ons oog op een pinguin die twee minuscuul kleine jongen in bescherming neemt. Deze piepkleine diertjes hebben vooraan op hun snavel nog een wit vlekje, de zogenaamde eitand waarmee ze zich een weg doorheen de eischelp hebben getikt om kennis te maken met de wereld. Een harde wereld, want diertjes als deze die zo laat op het seizoen uit het ei komen, zullen het waarschijnlijk niet halen. De kans dat ze nog voor de winter een voldoende vetlaag kunnen opbouwen om de ijskoude seizoen te overleven, is bijzonder klein.

Zijn het geen schatjes?	De witte eitand wijst erop dat deze dieren nauwelijks enkele dagen oud zijn.

De kleine groep Chileense militairen op deze basis is bijzonder vriendelijk. Blij ook dat hun handeltje weer even draait. Zij hebben namelijk een kleine souvenirwinkel waar je voor 4 euro een gepersonaliseerd certificaat kan kopen dat je hier daadwerkelijk was. En zo'n souvenir willen er velen!

De Chileense militairen doen gouden zaakjes met hun certificaten.

Na een uur nemen we met spijt afscheid van deze pinguinkolonie. Op de terugweg vaart de zodiac nog langs enkele prachtige oude ijsbergen, die door water en wind tot de meest wonderbaarlijke figuren zijn herschapen. Intussen is de zon, die vanochtend zo glorieus haar intrede deed, verdwenen en vallen er kleine vlokken sneeuw uit de lucht. Zodra de laatste zodiac van onze groep - we waren vandaag als laatste aan de beurt om aan land te gaan - terug bij de Discovery is en mensen en materiaal weer aan boord zijn, zet het cruiseschip meteen koers richting Lemaire Channel.

Korte tijd later maakt de kapitein vanop de brug bekend dat er in Lemaire Channel een zware sneeuwstorm woedt. Gezien de talrijke ijsbegen in dit gebied zou het veel te gevaarlijk zijn dit nauwe kanaal in te varen. Plan B dus, we zetten koers naar het minstens even mooie Neumayer Channel. Even later hoor ik vanuit mijn kajuit - waar ik de meer dan 200 foto's bekijk die ik even daarvoor op de Chileense basis gemaakt heb - een vreemd geluid. Ik kijk uit de patrijspoort en zie over al ijs. Even naar boven gaan (zuid-)poolshoogte nemen. Ook dit kleine kanaal is ondanks het zomerseizoen nog haast helemaal bedekt met brokken drijfijs. Doorvaren is voor de Discovery onmogelijk. Achteruit dus en terug langs de weg waarlangs we gekomen zijn: de Gerlache Strait. Vandaar gaat het recht naar ons doel voor morgenochtend: Half Moon Island.

Maar voor we dit bereiken staat er vanavond nog heel wat op het programma. Eerst brengen Andrea Lowde, de Cruise Director, en Paul Thornhill, haar assistent, hun favoriete liedjes. Andrea kan prachtige jazzy nummers zingen, terwijl Paul meer het countrytype is. Na hun laatste lied is het 'The Parade of Chefs', de voorstelling van de keukenploeg die ervoor zorgt dat de meeste mensen 's ochtends een serieuze strijd moeten leveren met de ritsen van hun kledij.

Andrea en Paul, de Cruise Director en haar assistent.	Het team van keukenchefs dat ervoor zorgt dat haast iedereen enkele kilo's bijgekomen is.

En tot slot om 22.45 uur staat er iets bijzonders op het programma: a Filipino Folkloric Show. Tachtig procent van de bemanning aan boord is afkomstig van de Filipijnen en vanavond mogen barmannen en -vrouwen, stewards en al wie zich geroepen voelt even hun uniform uittrekken en in de spotlights treden om voor de passagiers het beste van zichzelf te geven en ons even onder te dompelen in de sfeer en cultuur van hun land. Voor sommigen is het vreemd opkijken om de man die elke dag met de grootste zorg hun bed maakt een prachtig lied te horen brengen.

Vanavond stonden kelners en stewards voor een keer in de spotlights.

Na deze show proeven we nog even van de Filipino snacks die tussen 23 en 24 uur klaar staan en dan is het bedtijd. Wat was het weer een zalige dag! 

Woensdag 6 februari: Laveren tussen de ijsbergen

Vandaag stonden we alweer om 7.00 uur op het achterdek van het schip om te genieten van de pracht om ons heen. Rond deze tijd bereikte de Discovery Hope Bay die gekend staat voor haar spectaculaire ijsbergen. Jaarlijks breekt er naar schatting 1450 vierkante kilometer ijs van de ijsplateaus af en komt in zee terecht in de vorm van ijsbergen. IJsbergen hebben verschillende vormen, kleuren en afmetingen. Wanneer ze in het water terecht komen, hebben ze de vorm van een tafel (tafelijsbergen). Ze zijn dan vijfmaal zo lang als hoog. IJsbergen van zeven kilometer lang zijn geen uitzondering. Wanneer ze al een tijdje in zee ronddobberen en soms al enkele keren zijn omgeslagen, worden het onregelmatige ijsbergen die onder invloed van water en wind de grilligste vormen kunnen krijgen.

Voor dit schouwspel trotseren we met plezier om 7 uur 's ochtends de ijzige koude.

Na tien minuten moest ik noodgedwongen terug naar de kajuit. Wollen hemdjes, leggings, een extra muts en zijden binnenhandschoenen werden uitgehaald want het was berekoud. De eigenlijke temperatuur bedroeg -3° C, maar met een 'wind chill'-factor 16, wat betekent dat de temperatuur door de bijtende koude wind aangevoeld wordt als een temperatuur van rond de -20° C. Maar zodra we goed ingeduffeld zijn doet het decor ons de koude al heel gauw vergeten.

We varen zijdwaarts in de richting van de Gerlache Strait. Toen Adrien de Gerlache op 27 januari 1898 deze plaats bereikte schreef hij in zijn expeditieverslag: "We komen ogentekort.Het panorama dat zich aan ons oog ontrolt en dat nog door niemand anders is aanschouwd, is van een overweldigende grootsheid. Halverwege de zwarte, grijze of rode kliffen zweven wolken zo ijl als vluchtige gassen; aan hun voet rust het schitterende witte ijs dat hemelsblauw kleurt ter hoogte van de zee. Hier en daar drijven raar gevormde ijsbergen met bizarre ruggen - toverkastelen of hemelsblauwe grotten. De gletsjers zijn net gestolde rivieren die zich neerstorten en verdwijnen in de zee die wel zwart lijkt naast die witte pracht." 110 jaar later kunnen we het niet beter verwoorden.

Af en toe zwemmen bultruggen voorbij die we meestal opmerken aan de waterfontein die ze uitademen of aan de sierlijek staartvin die elke fotograaf uitdaagt om ze toch maar op de gevoelige plaat vastgelegd te krijgen.

Om 11 uur en om 14 uur houdt Walter Roggeman, de ene keer in het Frans, de andere in het Nederlands, een voordracht over de bekende zuidpoolexpedities. Een brokje geschiedenis dat plots veel levendiger wordt dan in de geschiedenisboeken, nu we zelf door deze magische omgeving varen.

De Lido is een van de bar-restaurants op het 9de dek waar 24 uur per dag koffie en thee kan gedronken worden terwijl wordt genoten van de omgevong.	Hoewel het water in de twee jacuzzi's op het buitendek heerlijk warm is, geen de meesten niet verder dan even voorzichtig voelen met de hand.
En op rustige momenten wordt stevig aan de conditie gewerkt...

Tussendoor zijn er nog tal van activiteiten aan boord zoals een kookdemonstratie, een voodracht over kunstenaars die geïnspireerd werden door de zuidpool en natuurlijk ook de nodige sessies lichaamsbeweging. Het avondmaal brengt osn naar alle uithoeken van de wereld. We krijgen een 'Around the World Dinner' voorgeschoteld, even lekker als altijd.  

Dinsdag 5 februari: Cruising Antarctic Waters

Vandaag was een bijzonder rustige dag waarop we tot aan Elephant Island voeren om vervolgens om dit laatste eiland heen te keren en opnieuw zuidelijker te gaan, ditmaal echter tussen de eilanden en het Antarctische schiereiland in. Bedoeling van dagen als deze is vooral de ogen de kost te geven. Helaas waren de weergoden ons vandaag niet zo gunstig gezind. De hele dag lang bleef de omgeving in een vrij dichte mist gehuld. Gelukkig varen we hier zo dicht langs de meest wonderbaarlijke ijsbergen dat er zelfs in deze omstandigheden toch nog heel wat te zien valt. Maar we moeten vandaag genieten met onze ogen en de beelden opslagen in onze eigen grijze massa, want de foto's zijn bedroevend grijs. Zulke beelden zouden de pracht van deze omgeving enkel oneer aandoen en dus wordt de overgrote meerdeheid ervan meteen gewist.

De ene ijsberg na de andere schuift onder een mistige hemel aan ons voorbij.

Ook al kan door elk raam dat dit schip rijk is van de omgeving worden genoten, heel wat mensen brengen het grootste deel van de tijd buiten door. De zon laat het vandaag afweten, de dieren blijven ons trouw. Wanneer er iets merkwaardigs te beleven valt zoals een ijsberg met een fantastische pinguinkolonie of bultruggen en pelsrobben die rondom het schip op de meest onverwachte momenten uit de golven opduiken, dan wordt dit vanop de brug omgeroepen op de verschillende dekken. En al begrijpen de talloze Japanners aan boord geen woord Engels, elke boodschqp doorheen de luidsprekers doet hen meteen opwippen en massaal met afgemeten pasjes naar de ene of andere zijde van het schip lopen. Zelfs wanneer de dieren intussen meestal al lang weer in de golven verdwenen zijn, foto's zullen ze maken!

Wanneer verkleumde handen of voeten iedereen op tijd en stond weer naar binnen jagen, kiest de een ervoor met een drankje ook inwendig de temperatuur wat op te krikken, terwijl een ander zich met overtuiging overgeeft aan de één of andere sportieve activiteit. Het schip heeft een behoorlijk uitgerust fitnesscenter, op het hoogste dek kan je rondjes lopen en op geregelde tijdstippen worden er groepslessen gegeven gaande van line dance tot aerobics en fitball.

In de Carrousel Lounge wordt bij het nuttigen van een drankje geluisterd naar 'easy listening' muziek, gebracht door drie Hongaarse muzikanten.

Ook in de Bridge Room variëren de activiteiten van Bridge voor beginners tot wedstrijden die in de grootste stilte beslecht worden. We hebben in ons gezelschap ook twee dames die elk vrij moment doorbrengen aan de puzzeltafel. De 2000-delige puzzel begint aardig op te schieten.

Voor deze dames is puzzelen een passie.

Vandaag geeft Walter Roggeman in beide landstalen een voordracht over de fauna die we in de loop van deze reis te zien krijgen. Heeft u er ooit bij stil gestaan dat de zeevogels enkel aan land gaan om te broeden? De rest van de tijd vliegen ze dag en nacht. Wat een geluk dat deze dieren op magistrale wijze gebruik kunnen maken van de termiek en op die manier toch heel wat energie kunnen sparen.

De dag wordt in schoonheid afgesloten met een optreden door Cruise Director Andrea Lowde die een begenadigd zangeres blijkt te zijn en voor de liefhebbers 'easy listening jazz standards' brengt.

Maandag 4 februari: voet op Antarctische bodem

De wekker loopt af om 6.00 uur. Vandaag zetten we voor het eerst voet op Antarctische bodem en volgens het beurtrolsysteem zal onze groep met de gele plaatjes aan de jassen om 8.00 uur als eerste met de zodiacs aan land gaan. Spannend! De organisatie van deze uitstappen loopt echt gesmeerd. We worden heel goed geholpen om onze 'lifejackets' aan te doen en om op een heel eenvoudige en veilige manier vanop het grote schip in de zodiacs te stappen.

We bezoeken King George Island waar het Poolse Arctowski station gevestigd is. Het station zelf bezoeken kan niet. Zulke stations zijn absoluut niet voorzien op het bezoek van 400 mensen, ook al gaan er nooit meer dan een zestigtal tegelijk aan land. De pinguins die hier in de buurt in grote kolonies voorkomen, zijn niet op de afspraak. Maar de begeleiders, die er als 'Pinguin Police' ook op toezien dat iedereen de regels van eerbied voor planten en dieren naleeft, maken er ons attent op dat er iets verder een groep zeeolifanten ligt. Het sneeuwt vandaag behoorlijk hard, wat het maken van foto's niet vergemakkelijkt. Tijdens de wandeling langs het zwarte strand, komen we her en der langs skeletresten van walvissen, die hier ooit in massale aantallen versneden en verwerkt werden.

Iets verderop ligt inderdaad een groep zeeolifanten die zich geen barst van het massale publiek aantrekt. Het imposante mannetje ligt iets van zijn harem verwijdert. De vrouwtjes kruipen gezellig dicht bij elkaar. Veel activiteit zit er in deze logge dieren niet in. Maar we zijn toch blij dat we deze groep van zo dichtbij in haar natuurlijke biotoop kunnen bewonderen.

We zijn trouwens niet de enige. Plots komt er vanuit het water een nieuwsgierige ezelspinguin een kijkje nemen. De groep zeeolifanten laat meteen van zich horen en de ezelspinguin neemt de benen.

Wanneer ik terugwandel naar de plaats waar de zodiacs de passagiers droppen en weer ophalen - we krijgen precies één uur om deze plek te bezoeken - kan mijn geluk plots niet meer op. Langs de waterlijn komt een adeliepinguin op me afgelopen. Ik zak op mijn (blauwe ja, de val in Ushuaia heeft duidelijke sporen nagelaten) knieën, maak me zo klein mogelijk en het dier wandelt parmantig voorbij op nauwelijks twee meter van me af.

Zodra alle groepen King George Island bezocht hebben, wordt opnieuw het anker gelicht. We varen nu niet langer op volle kracht, maar slechts met twee motoren zodat het aangenaam is om vanop de verschillende dekken of vanuit de lounges van de prachtige omgeving te genieten. Opnieuw dartelen enkele bultruggen rond het schip en ook de vogelspotters komen hier aan hun trekken. Gelukkig is Walter Roggeman steeds wel ergens op het dek te vinden met de verrekijker in de aanslag, om ons wegwijs te maken tussen al die gevederde vrienden.

Tijd nu om ons klaar te maken voor het dinner. Vanavond wordt het een piratenmaal!

Zondag 3 februari: het eerste ijs, de eerste pinguins

Vandaag bereiken we het Antarctische schiereiland. Reeds vroeg in de ochtend duiken de eerste ijsbergen op. Er komt ook land in zicht: Deception Island. De krater van dit vulkanische eiland is ondergelopen en ter hoogte van de smalle doorgang naar deze krater heeft vorig jaar de Nordkapp haverij opgelopen. Omdat de oorzaak van dit ongeval nog steeds niet duidelijk is, blijft de Discovery op veilige afstand van het eiland. Vanaf nu brengt het grootste deel van de opvarende wel de hele tijd buiten door. De rode parka's die iedereen op de boot gekregen heeft, worden massaal uitgehaald. Iedereen staat op de uitkijk om vogels te zien, misschien zelfs pinguins of andere dieren. En we worden niet ontgoocheld. Rond de middag wipt een hele kolonie pinguins vrolijk op en neer door het water vlakbij de boot. Zelfs een walvis begroet de opvarenden met zijn staart.

We gaan vandaag nog niet aan land, maar vanaf 's middags is er wel een uistap met de zodiacs voorzien. Dus ontsnapt niemand aan de bijeenkomst waar alle veiligheids- en andere voorschriften voor deze trips nog eens haarfijn uit de doeken worden gedaan. De fauna en flora op Antarctica moet kost wat kost ongemoeid gelaten worden en bijgevolg moet iedereen die voet aan land zet een aantal regels naleven. Voor de uitstappen is de hele groep passagiers onderverdeeld in 5 kleurgroepen. Alle Belgen behoren tot de gele groep en we mogen als tweede groep naar de zodiacs. Zowat een half uurtje varen we langs ijsbergen, richting Discovery Bay, waar sommige groepen er in slagen pinguins op de gevoelige plaat vast te leggen en één groep zelfs het zeer uitzonderlijke bezoek krijgt van een zeeluipaard, vlak naast de zodiac. Terug op het schip blijft iedereen buiten nagenieten en hopen dat nog enkele dieren ons met een bezoekje zullen verrassen. En ja zowaar, tegen de avond cirkelen een zestal bultruggen rustig rondom het schip. Intussen hebben we ons echter al helemaal piekfijn uitgedost voor de Captain's Dinner. Ik sta dus voor een groot dilemma: terug naar mijn kajuit hollen en mijn camera halen om de bultruggen te fotograferen of braaf in de rij blijven staan om de kapitein een handje te schudden. Ik opteer voor het laatste vermits de kans groot is dat de bultruggen toch reeds de plaat gepoetst hebben vooraleer ik met mijn fototoestel helemaal terug boven ben. Hopen maar dat we de volgende dagen nog regelmatig opgezocht worden door deze machtige zeedieren.

Morgen moeten we vroeg uit de veren. De gele groep is dan de eerste die om 8.00 uur aan land gaatop King George Island voor een bezoek aan het Poolse Arctowski station.

Zaterdag 2 februari: een dag op zee

Tegen de ochtend aan wordt de zee alsmaar kalmer. Drake Passage sterkt zich uit als een Drake Lake. Er wordt de hele dag stevig doorgevaren. De vier motoren geven wat ze kunnen. Aan boord is er een uitgebreid team van wetenschappers die regelmatig voordrachten geven in het Engels. Er staan er al meteen vier op het programma: één over het Antarctische ecosysteem, een les pinguins voor beginners, een uieenzetting over de geografie en de geologie van Antarctica en een inleiding tot het herkennen van vogels in deze streken. Wij hebben natuurlijk Walter Roggeman mee die voor onze groep gelijkaardig uiteenzettingen zal houden in het Nederlands en het Frans. Maar we zullen op onze strepen moeten staan! Er blijkt namelijk een aanzienlijke delegatie Japanners aan boord te zijn die haast de hele dag beslag leggen op de zaal die wij ook nodig hebben. Wij moeten het vandaag stellen met een half uurtje. Dus brengt Walter Roggeman in een ijltempo een overzicht van de opvallendste karakteristieken van het zesde continent, in twee talen.

Voor het overige verloopt de dag zowat even rimpelloos als de zee. De Captain's Dinner die voor vandaag voozien was, wordt uitgesteld naar morgen. Want ook algedraagt Drake Passage zich voorbeeldig, de kapitein neemt geen risico's. Hij wil de oversteek achter de rug hebben vooraleer hij met gasten gaat tafelen.

Vrijdag 1 februari: Verkenning van het einde van de wereld

Vandaag blijft de Discovery nog tot 18 uur aangemeerd in Ushuaia. Heel wat mensen maken van die gelegenheid gebruik om ook hier nog enkele facultatieve uitstappen te maken. In de voormiddag wordt de mogelijkheid geboden om het Tierra del Fuego National Park te bezoeken, in de namiddag kan een uitstap met een zeilboot op het Beagle Channel gemaakt worden. Althans, dat zijn de plannen.

Gerarda en ik blijven aan boord om eerst een aantal praktische afspraken te maken en daarna gaan we op verkenning in Ushuaia zelf, een klein stadje - ook al telt het intussen wel iets meer dan de twintig huizen die hier stonden ten tijde van de Gerlache - waarvan het centrum gekenmerkt wordt door een eindeloze aaneenschakeling van souvenirwinkeltjes. Maar gebouwen bekijken, uitstalramen inspecteren en tegelijkertijd ook nog bergop stappen... het is net allemaal iets te veel tegelijk voor mij en ik maak nogal ruw kennis met de Ushuaiaanse grond. Niets ernstigs, alleen een flinke blauwe knie en een bloedende vinger. Terwijl ik weer rechtop krabbel hoor ik Gerarda zeggen: "11.20 uur, dat moet ik noteren". "Vreemde reactie", denk ik bij mezelf. Maar neen, Gerarda is plichtsbewust al meteen aan het denken aan mogelijke gevolgen, verzekering enz. Gelukkig is dat allemaal niet nodig. We krijgen er allebei de slappe lach van. "Rare mensen, die Belgen", moeten de mensen om ons heen gedacht hebben.

Terug aan boord, horen we dat de uitstap met de zeilboot op het Beagle Channel afgelast wordt omdat de zee te woelig is. Een eerste aanwijzing dat de oversteek van Drake Passage geen lachertje zal worden?

's Middags aan tafel kom ik toevallig naast een collega-journaliste uit New-York terecht. Zij vertelt me dat ze alvast een pilletje tegen zeeziekte heeft ingenomen, een patch heeft gekleefd tegen resiziekte en ook nog een armband draagt om deze kwaal te bestrijden. 'Die heeft er alvast niet al te veel vertrouwen in', bedenk ik mezelf. Een tweede aanwijzing dat Drake Passage echt wel 'the meanest piece of sea in the world' is, zoals Sir Francis Drake deze 600 zeemijl lange oversteek tussen het Zuid-Amerikaanse vasteland en het Antarctische continent omschreef?

De namiddag brengen we door aan boord. Om 17.00 uur vindt de verplichte 'Safety Drill' plaats. Iedereen moet immers weten wat hem of haar te doen staat, mocht er iets mis lopen met het schip. Kort daarna wordt er omgeroepen dat de Discovery niet zal uitvaren om 18.00 uur. De havenkaptitein heeft namelijk de haven van Ushuaia gesloten omdat de zee te onrustig is. Een derde aanwijzing dat ons een helse oevrtocht te wachten staat?

Vooraleer we aan tafel gaan, komt onze steward Antonio de kamer in. Wij slapen op een dek waarvan de ramen (twee patrijspoorten) enkele meters boven het zeeoppervlak gelegen zijn. Antonio heeft de opdracht gekregen om de ijzeren luiken voor onze ramen stevig te vergrendelen. Een vierde aanwijzing misschien?

Terwijl we 's avonds aan tafel zitten, worden onverwacht de trossen losgegooid. De havenkapitein heeft de haven terug opengesteld en rond 20.30 zet de Discovery koers naar Antarctica!

Zodra we het Beagle Channel uit zijn de aan de oevrtocht van Drake Passage beginnen begint het schip af en toe aardig te rollen (de beweging waarbij een schip van linsk naar rechts schommelt). Een goede manier om vanaf de eerste dag meteen stevige zeemansbenen te kweken. Stampen (op en af gaan in voor-achterwaartse richting) doet het schip evenwel niet en dus valt alles eigenlijk best mee. Misschien zijn enkele zeezieken het daarover niet met me eens maar ik denk dat het al bij al voor iedereen toch heel erg meegevallen is. De voortekenen zagen er heel anders uit.

Donderdag 31 januari: Op weg naar een nieuw avontuur

Vandaag weerom vroeg uit de veren, ontbijt en dan de bus op naar de luchthaven. Vandaag beginnen we immers aan de tweede etappe van dit avontuur. Aangezien er vandaag een ware volksverhuis naar Ushuaia plaatsvindt, moeten we naar de grote luchthaven want daar wacht ons om 10 uur een Boeing 747. In de luchthaven spotten we nog een groep Belgen. De groep die zich niet voor de excursie naar Iguazu of naar El Calafate had ingeschreven is twee dagen eerder onder leiding van meneer Roggeman immers ook in Buenos Aires aangekomen. We vliegen met hetzelfde vliegtuig naar Ushuaia. Rond 14.00 uur bereiken we 'el Fin del Mundo', zoals Ushuaia vaak wordt genoemd omdat het de meest zuidelijk gelegen stad ter wereld is. Een bus voert ons naar de haven waar de Discovery in al zijn glorie op ons ligt te wachten.

De temperatuurshock is groot. Daar waar we in Iguazu en Buenos Aires van mooie zomertemperaturen konden genieten, heerst er hier een bijtende wind. Ik wil natuurlijk meteen enkele kiekjes maken van de boot en zijn omgeving, maar dat kost me bijna enkele bevroren vingers, een vuurrode neus en afstervende oren. Een muts en handschoenen hadden natuurlijk veel kunnen voorkomen, maar die behoren niet tot mijn favoriete attributen.

Het inschepen gaat zeer vlot. We hoeven ons van onze bagage helemaal niets aan te trekken. Die werd gisteravond in Buenos Aires opgehaald en zal nu in onze kajuiten afgeleverd worden. Makkelijker kan niet. In afwachting van mijn valies, ga ik dus maar op verkenning aan boord. Zo'n schip is de eerste dag een waar doolhof, bakboord blijkt plots stuurboord en het voorsteven de achterplecht. Zolang het schip niet vaart en je stiekem buiten kan kijken om te weten wat de voor- en wat de achterkant is, heb ik wel eens de grootste problemen om mijn kajuit terug te vinden. Ik ben vandaag gelukkig niet de enige.

In de kajuit is het nog verrassend stil. Gerarda met wie ik dit onderkomen de komende tien dagen zal delen, is nog niet terug van de uitstap naar Patagonië. De Patagoniërs komen uiteindelijk pas tegen 19 uur toe, net op tijd om met de 'main sitting' mee aan te schuiven. Aan boord van de Discovery wordt er 's avonds in twee 'shiften' gegeten: de Early Sitting om 18 uur en de Main Sitting om 20 uur. Er heerst enige verwarring vooraleer iedereen zijn vaste stek in het restaurant gevonden heeft. Heel wat mensen hebben intussen tijdens de uitstappen immers al kennis met elkaar gemaakt en willen nu ook graag samen aan tafel zitten. Maar zodra iedereen tafel en tafelgenoten gevonden heeft, genieten we van een heerlijke maaltijd. Het eten aan boord is echt lekker.

Belofte maakt schuld

Ik beloofde u dat u ook recht had op het reisverslag van de groep die voor de Antarcticacruise naar El Calafate en de gletsjers in Patagonië ging. En ik heb meteen ontdekt dat ik hier een stevige concurrentie heb. Heel wat mensen hebben een computer bij waarop gretig foto- en filmmateriaal wordt opgeslagen en dagboeken worden bijgehouden. De heer Eric Maurissen is zo vriendelijk zijn dagboek met u te delen.

29/1 Buenos Aires – El Calafate

Uit het dagboek van Eric Maurissen: De groep splits in twee en wij vliegen met onze begeleidster Gerarda van Buenos Aires naar El Calafate, een vlucht van iets meer dan 3 uur. Met de bouw van het vliegveld werd pas in 2002 gestart en het is nog steeds in uitbreiding.

De stad is maar een voorschoot groot, telt zo’n 20.000 vaste inwoners en heeft slechts één winkelstraat waar dan ook alles te vinden is. Alleen zijn de prijzen er hoger aangezien alles ingevoerd moet worden. De dichtst bijzijnde stad, Santa Cruz, ligt op 350 km.

El Calafate is ontstaan als een rustplaats voor de Gaucho’s die hun kudde naar de kust brachten. De naam komt van de stuik die Calafate heet en kleine zwarte bessen draagt waar men jam van maakt. In de namiddag zijn we vrij en gelukkig is het er zeer warm zodat iedereen een wandeling kan maken.

’s Avonds voert het programma ons naar een afgelegen stancia (ranch) die El Galpón del Glaciar heet. Na de tea time, met een enorme variëteit aan zoetigheden, krijgen we een deskundige uitleg over de schapencultuur. We zien hoe men een schaap met de moderne trimmer in een stuk kan scheren en zo een stuk wol van 2 x 1,5 m overhoud. Destijds waren er seizoenarbeiders die per dag tot 180 schapen konden scheren en van stancia naar stancia reisden waar ze per geschoren schaap betaald werden. Nu scheert men in deze ranch voor de toeristen nog 3 schapen per dag. De wol wordt nog steeds in balen geperst maar ergens anders gewassen, gekaart en tot woldraad gesponnen.

Tijdens het bezoek aan de ranch zien we ook een demonstratie van een schaaphoeder met 2 honden die een kudde schapen brengen waar hij ze hebben wil.

Tijdens de wandeling naar de Laguna de los Pájeros zien we verschillende plantensoorten en vertelt men ons dat er hier meer dan 40 vogelsoorten vertoeven waaronder de Condor en Ibis.

Aansluitend is er een BBQ met uiteraard Patagonisch lam en Argentijnse 'beef'.
Een lokale groep geeft uiteraard een tango demonstratie en een jonge zanger zingt bekende Argentijnse songs.

30/1 El Calafate – Perito de Moreno

Uit het dagboek van Eric Maurissen:  Een tocht van 78 km die ongeveer 2 uur duurt brengt ons in de buurt van de Perito Moreno Gletsjer.  De Gletsjer is bekend omdat hij tijdens de winter het water van de Brazo Rico ophoudt zodat het niet meer in het Lago Argentinia kan stromen.  Daardoor stijgt het niveau tot meer dan 15m en is er langs de oevers geen plantengroei. In maart hoopt men steeds op de doorbraak daar anders de oevers te ver overstromen.

Perito de Moreno werd in 1877 naar de streek gestuurd om de grens met Chili vast te leggen.  Als beloning kreeg hij een deel van West Patagonië hetwelk hij bij zijn dood terugschonk aan de regering als Nationaal Park.

De prachtige kleuren van het ijs van de Moreno gletsjer en het water van het Argentinia meer waren de oorsprong om de kleuren van de Argentijnse vlag te bepalen.

Het landschap is totaal verschillend van El Calafate en er zijn enorm veel bomen (de Nire of Short Desidius Beech tree die men enkel ook in Oceanië vindt) op de flanken van de heuvels en de struiken die Chilean Fire Bush wordt genoemd naar zijn prachtige rode bloemen. Qua fauna vindt men hier vossen, poema’s, wilde katten, stinkdieren en beren alsook een variëteit aan vogels waaronder de fameuze woodpecker, parkieten en eenden..

We gaan aan boord van een Catamaran die tot op 100 m van de Gletsjer over en weer vaart. Het is een indrukwekende ijsmassa van 50 m hoog en tot 100 m onder het waterniveau. De gletsjer kruipt vooruit met een snelheid van 2 tot 5 cm per dag en het dak ziet er uit als een naaldenwoud.

Vroeger trachtte men dichter bij de gletsjer te komen maar tussen 1966 en 1986 lieten daarbij 32 mensen het leven.

Een gletsjer ontstaat door sneeuw die niet smelt en constant door het gewicht van de extra sneeuwlaag wordt samendrukt. Hij zit vol luchtbellen en eens aangekomen in een warm gebied vallen er constant grote stukken af. Aan boord van de catamaran kon men een crack horen gevolgd door het gedonder van ijsblokken in het water. In Calafate zagen we zelfs een ijsberg die zo 100 km afgedwaald was in het Lago Argentinia en nog steeds niet gesmolten was.

Tenslotte bezoeken we de gletsjer vanuit aangelegde terrassen die verspreid over 200 treden langs de berghelling een prachtig zicht geven.

Op het einde van de trip wordt een groepsfoto gemaakt met op de achtergrond de Moreno Glacier en de Fitz Roy berg.

31/1 El Calafate - Ushuaia

Uit het dagboek van Eric Maurissen:  Na het ontbijt is iedereen vrij en het merendeel begeeft zich naar de lokale lagoon.  Een wandeling van een kleine 2 km brengt ons langs de lokale flora en fauna.  We zien er zelfs Flamingo’s.
In de zomer komen tot 10.000 mensen van Buenos Aires en andere steden in El Calafate werken in de toeristische sector.

Na de lunch gaan we ons naar de luchthaven voor de vlucht naar Ushuaia en transfer naar ons cruiseschip de 'Discovery'.  We zijn net op tijd voor de 'late sitting' van het avondmaal. Hier ontmoeten we ook opnieuw de andere leden van de groep en de nieuwkomers.

Woensdag 30 januari 2008: Over de grens naar Brazilië.

Gisteren vertelde Alberto ons dat Europeanen geen visum nodig hebben om naar Brazilië te gaan en we dus, indien we dat wensen, een facultatieve uitstap kunnen maken om de watervallen van Iguazu ook van Braziliaanse zijde te bewonderden. De hele groep schrijft zich meteen in en bijgevolg ontmoeten we elkaar vandaag opnieuw reeds om 7 uur aan de ontbijttafel en vertrekken we om 7.30 uur met de bus naar Brazilië.

Langs Braziliaanse zijde is een bezoek aan de watervallen 'a Japanese Tour' zoals Alberto het omschrijft. Het parcours is vlak en dus voor elke toerist toegankelijk en er zijn tal van plaatsen, terrassen en bruggen gemaakt vanwaar je fantastische foto's kan maken. Ik heb er in twee dagen tijd zo'n 250 gemaakt en daarmee ben ik absoluut geen koploper in het fotopeleton. Maar dat is echt niet verwonderlijk. Elk plekje geeft je hier een totaal ander beeld van de watervallen. Er valt ontzettend veel te bewonderen: vissen, waterschildpadden, orchideeën, veelkleurige vlinders,... je weet soms niet waar je eerst moet kijken en dus slaat iedereen zoveel mogelijk beeldmateriaal op om later thuis nog eens rustig te bekijken.

Een deel van de groep maakt nog een helikoptervlucht boven de watervallen. Die vluchten worden echter plots stilgelegd omdat er onweer dreigt. Tegen dat dit losbarst zijn wij echter alweer naar de Argentijnse kant van de watervallen weergekeerd. Na een lichte lunch is het immers alweer tijd om terug te vliegen naar Buenos Aires. De watervallen zullen ons echter levenslang bijblijven!

Dinsdag 29 januari 2008: Op naar de watervallen van Iguazu of Patagonië

Vandaag splitst de groep in twee. Ik trek met een klein groepje naar Iguazu. Het verhaal van de Patagoniëreizigers krijgt u hier over enkele dagen te lezen. We vertrekken in alle vroegte naar de kleine luchthaven van waaruit de binnenlandse vluchten vertrekken. Na iets meer dan anderhalf uur vliegen zijn we ter plekke.

In de luchthaven van Iguazu worden we verwelkomd door Alberto, onze lokale gids. Met deze voormalige parkwachter van het Nationaal Park Iguazu hebben we het echt getroffen. Deze man kent zowat elk plantje en diertje dat hier leeft, groeit en bloeit en natuurlijk weet hij ook alles over de wereldberoemde Cataratas del Iguazú, de breedste watervallen ter wereld.

De zon schijnt heerlijk - wat mij binnen de kortste keren een lekker rood kleurtje oplevert - maar de temperatuur is naar plaatselijke normen aan de lage kant voor het ogenblik van het jaar. Naar onze normen is het een heerlijke zomerse temperatuur en ideaal voor de wandeltocht die ons tot vlak bij de immense watervallen brengt. Overweldigend! Een ander woord bestaat er niet voor. Je raakt er niet op uitgekeken.

Na de middag kiest het grootste deel van de groep (waarvan ook Engelsen, Amerikanen en een Canadese dame deel uitmaken) voor een avontuurlijke tocht waarbij we op voorhand gewaarschuwd worden dat we behoorlijk nat zullen worden. Later zou blijken dat dit nog een understatement is. Na de tocht zijn we druipnat en staat het water in onze schoenen. We maken namelijk een tocht met een rubberen motorboot tot werkelijk onder de watervalllen. En telkens de opvarenden enthousiast reageren, gaan de stuurman een volgende keer nog net iets dieper onder het neerstortende water door. Een fantastisch avontuur dat de natte kleren meer dan waard is.

's Avonds verzamelt ons klein Belgisch groepje - we zijn met zeven die deze excursie maken - voor een uiterst gezellig diner op het terras van ons hotel. Vooraleer we moe maar tevreden naar bed gaan, wordt er nog heel wat plezier gemaakt.

Maandag 28 januari 2008: drie maal Evita.

Om negen uur heb ik afspraak met het kleine groepje dat de volgende dagen mee naar de watervallen van Iguazu zal reizen. Gerarda en de groep die naar Patagonië trekt, komen een half uurtje later samen.

Pablo, die ook de volgende dagen onze gids zal zijn, wacht ons op voor een stadsrondrit van een halve dag. Onze eerste halte is de Plaza de Mayo, sinds de onafhankelijkheid van Argentinië in 1810, het hart van het politieke leven in Argentinië. Plaza de Mayo kennen we allemaal van de betogingen van de 'dwaze moeders' die hier nog steeds één keer per week samenkomen. En iedereen die iets onder de politieke aandacht wil brengen, slaat hier nog steeds zijn tenten op. Op dit ogenblik zijn dat ontslagen casinobedienden die protesteren tegen het feit dat er op de schepen die de haven aandoen wel mag gegokt worden, maar in de stad niet meer.

Op dit plein staat ook het grote roze gebouw, waar Evita Perron ooit vanop het balkon de bevolking toesprak en waar de huidige presidente, Catharina Fernandez, haar bestuurlijke activiteiten uitvoert.

Op ditzelfde plein staat ook sinds 1593 de Cathedral Metropolitana, een imposant gebouw dat ontworpen werd door de Franse architecten, Catelin en Benoit, en waarvan de twaalf zuilen de twaalf apostelen voorstellen.

Van de Plaza de Mayo trekken we met de bus naar de volkswijk La Boca. Kleur en tangomuziek zijn hier alomtegenwoordig. In la calle Caminito strijden tangodansers en kunstenaars om de aandacht van de vele toeristen die deze levendige volkswijk aandoen. Pablo vertelt ons dat de bewoners hier vroeger geen geld hadden om hun gevels in één keer te schilderen. Ze deden het dan maar stukje bij beetje met de verf die ze konden krijgen. Zo ontstonden de veelkleurige gevels die later hét kenmerk werden van La Boca.

Op zondag moet tango en kunst bij de Boquenses evenwel wijken voor voetbal. Het is hier immers dat de 'Boca juniors', de ploeg waar zowat alle bekende Argentijnse spelers ooit deel van uitmaakten, hun stadion hebben. La Bombonera zoals dit stadion wordt genoemd, is volledig in geel en blauw geschilderd, de kleuren van deze voetbalploeg. De legende wil dat de oprichters van deze voetbalclub het niet eens raakten over de kleuren van de ploeg en daarom besloten om de kleuren te gebruiken van het eerste schip dat zou voorbij varen. Dat werd een Zweeds schip en sindsien verdedigen de Boca juniors hun geel-blauwe kleuren.

De bus rijdt ons onder meer ook door klein Palermo, de meest exclusieve wijk van Buenos AIres, waar tal van ambassades en consulaten zijn ondergebracht en waar je steevast ook enkele mensen tegenkomt die op wandel zijn met vier tot tien honden. Zij laten in deze buurt de honden van de rijke, maar o zo drukbezette bewoners uit.

De laatste halte op onze rondrit is het kerkhof van la Recoleta, waar het bekendste en drukst bezochte graf, zij het lang niet het mooiste op deze impressionante begraafplaats, dat van Evita Perron is.

De rest van de dag is iedereen vrij. Een groep maakt van deze vrije uren gebruik om een boottocht te maken en zowat iedereen is 's avonds present om samen naar een diner en tangospektakel te gaan. Want als er drie dingen zijn waar de Porteños graag mee uitpakken dan zijn dat Evita Perron (en die zullen we vanavond tijdens het optreden nogmaals zien), tango en de wereldvermaarde steaks. Dus maken we op één dag kennis met alle drie.

Zondag 27 januari 2008: Argentina here we come!

Rond twee uur lokale tijd landen we in Buenos Aires. Daar worden we opgewacht door Gonzalo, een echte 'Porteño'('iemand van de haven') zoals de inwoners van Buenos Aires genoemd worden. Hij begeleidt ons naar het hotel. Ik denk dat we met zijn allen niet veel later onder de douche stonden of genoten van een verkwikkend bad. En dat deed deugd.

Vermits Gerarda, de reisbegeleidster van All Ways en ik ook voor het eerst samen reizen, besloten we samen een stukje te gaan eten om elkaar wat beter te leren kennen. Zo verzeilden we op het terras van een restaurantje in Puerto Madero. Dit in onbruik geraakte deel van de haven van Buenos Aires is tegenwoordig 'the place to be' in deze miljoenenstad. Het is nu een terndy jachthaven en in de oude, gerenoveerde pakhuizen vind je nu tal van restaurants, bars en honderden lofts. In dit nieuwe district, dat slechts een tiental jaar oud is, dragen alle straten de naam van een vrouw. Vanop het terras waar we zitten, hebben we zicht op de brug die hier bekend staat als 'De Vrouw', een zeer moderne brug die een abstracte weergave blijkt te zijn van een tango dansende vrouw.

Daarna is het voor mij echt bedtijd. Ook al is het hier nog maar 20.30 uur, mijn dag duurt nu al ruim 36 uur en mijn grijze massa is niet meer in staat veel zinnigs te verrichten.

Zaterdag 26 januari 2008: Het langverwachte vertrek.

Ik heb in mijn leven het geluk gehad al heel wat mooie reizen te kunnen maken, maar vandaag kriebelt het toch net iets harder. Een reis naar Anta
Auteur: Leen Baekelandt | Publicatie: 31-01-2008 | Update: 18-02-2008