Vrije Tijd

Zijn mening over het succes van zijn boek, vooral in Vlaanderen, leest u in Plus Magazine van mei 2010. Net als hoe hij zijn gezin ten tijde van de Dutroux-affaire beschermde ("Gelukkig stond ik aan de goede kant"). Hoe hij er ondanks alles in slaagde in de mensheid en het gerecht te blijven geloven ("De dood van een kind kun je niet ongedaan maken, maar je kunt de daders vatten en naar de ouders luisteren"). En hoe hem dit alles heel veel respect opleverde ("Het is belangrijk dat er mensen zoals u bestaan, zeggen ze dan").
Hier gaan we dieper in op Bourlets gevoelens bij de bevrijding van de ontvoerde meisjes Julie en Melissa, op zijn teleurstellingen tijdens het onderzoek naar Marc Dutroux, zijn visie op de zaak-Fourniret. En op zijn rol in de media. 

In uw boek schrijft u dat de bevrijding van Sabine en Laetitia u sterk heeft getekend.
Natuurlijk. Wij, magistraten, komen altijd te laat op de plaats van de misdaad. De ontdekking van de beenderen, de kadavers, dat is meestal voor ons weggelegd… Pijnlijke momenten. Maar bij Sabine en Laetitia was de misdaad zich nog aan het voltrekken. Gelukkig hebben we hen kunnen redden en de schuldigen arresteren. Twee slachtoffers bevrijden, dat geeft een enorme voldoening, net omdat we ons zelden in de positie bevinden om iemand te redden.

Van iemand als u zou je verwachten dat hij tevreden terugkijkt op zijn carrière, zonder spijt. Maar het tegendeel is waar.
Natuurlijk heb ik spijt en berouw. Er zijn altijd zaken die we hadden kunnen vermijden. Zo heb ik er spijt van dat ik Sabine en Laetitia twee dagen te lang in de handen van Dutroux heb gelaten. Ik had de politiemensen moeten verplichten verder te zoeken. Dat is geen kwestie van schuldgevoel, maar je moet je verantwoordelijkheid nemen. In dit soort van onderzoeken moet je altijd de perfectie nastreven, snel en doeltreffend optreden. Ik heb dit boek niet geschreven om schuldigen aan te wijzen, ieder kan zijn eigen mening vormen. Ik heb het in de eerste plaats geschreven omdat het mij gevraagd werd. En in de tweede om mijn mening te geven over belangrijke feiten en om op de onvolkomenheden te wijzen. Zo kunnen we vermijden dat ze zich nog eens voordoen.

Nu verwijst u naar de zaak Fourniret.
Absoluut. De fouten die daar gemaakt zijn, met de aanwijzingen die ze in Frankrijk hadden, dat is onvoorstelbaar! Dat ze twee jaar na de hervormingen ten gevolge van de zaak Dutroux nog zo slordig te werk zijn gegaan, is ongelooflijk. Nochtans werd het politionele en gerechtelijke systeem grondig gewijzigd. In het Wetboek voor Strafvordering werd een artikel opgenomen dat de politiemensen en de procureurs verplicht om informatie door te geven die interessant zou kunnen zijn voor de onderzoeksrechter. Nu, wij hadden interesse in Fourniret en wij hadden de gegevens opgevraagd maar niets gekregen, terwijl er toen al belangrijke bewijsstukken bestonden. Weet u, om een zaak op te lossen moet je ook een beetje geluk hebben. Maar geluk kun je afdwingen. Als je nooit met de Lotto meespeelt, moet je niet zeuren dat je niet wint. Dat geldt ook voor het gerecht. Het kan gebeuren dat je zoekt en toch niets vindt. Maar wie niét zoekt, zal nooit iets vinden.

Wat vond u ervan om in de mediabelangstelling te staan?
Op een gegeven moment had ik er genoeg van mezelf op de televisie te zien, temeer omdat ze mij soms als een malloot voorstelden. Maar uiteindelijk ben ik er nog redelijk goed uitgekomen. Ik vraag geen medaille, verre van. Ik kan begrijpen dat de media zich voor dergelijk grote zaken interesseren, maar ik heb nooit om hun aandacht gevraagd.

(*) De jacht op de wolven van Michel Bourlet, uitg. Borgerhoff&Lamberigts, € 19,95 (isbn: 978 90 893 1127 6).

Ex-procureur Michel Bourlet: Geluk kun je afdwingen

Zijn mening over het succes van zijn boek, vooral in Vlaanderen, leest u in Plus Magazine van mei 2010. Net als hoe hij zijn gezin ten tijde van de Dutroux-affaire beschermde ("Gelukkig stond ik aan de goede kant"). Hoe hij er ondanks alles in slaagde in de mensheid en het gerecht te blijven geloven ("De dood van een kind kun je niet ongedaan maken, maar je kunt de daders vatten en naar de ouders luisteren"). En hoe hem dit alles heel veel respect opleverde ("Het is belangrijk dat er mensen zoals u bestaan, zeggen ze dan").
Hier gaan we dieper in op Bourlets gevoelens bij de bevrijding van de ontvoerde meisjes Julie en Melissa, op zijn teleurstellingen tijdens het onderzoek naar Marc Dutroux, zijn visie op de zaak-Fourniret. En op zijn rol in de media. 

In uw boek schrijft u dat de bevrijding van Sabine en Laetitia u sterk heeft getekend.
Natuurlijk. Wij, magistraten, komen altijd te laat op de plaats van de misdaad. De ontdekking van de beenderen, de kadavers, dat is meestal voor ons weggelegd… Pijnlijke momenten. Maar bij Sabine en Laetitia was de misdaad zich nog aan het voltrekken. Gelukkig hebben we hen kunnen redden en de schuldigen arresteren. Twee slachtoffers bevrijden, dat geeft een enorme voldoening, net omdat we ons zelden in de positie bevinden om iemand te redden.

Van iemand als u zou je verwachten dat hij tevreden terugkijkt op zijn carrière, zonder spijt. Maar het tegendeel is waar.
Natuurlijk heb ik spijt en berouw. Er zijn altijd zaken die we hadden kunnen vermijden. Zo heb ik er spijt van dat ik Sabine en Laetitia twee dagen te lang in de handen van Dutroux heb gelaten. Ik had de politiemensen moeten verplichten verder te zoeken. Dat is geen kwestie van schuldgevoel, maar je moet je verantwoordelijkheid nemen. In dit soort van onderzoeken moet je altijd de perfectie nastreven, snel en doeltreffend optreden. Ik heb dit boek niet geschreven om schuldigen aan te wijzen, ieder kan zijn eigen mening vormen. Ik heb het in de eerste plaats geschreven omdat het mij gevraagd werd. En in de tweede om mijn mening te geven over belangrijke feiten en om op de onvolkomenheden te wijzen. Zo kunnen we vermijden dat ze zich nog eens voordoen.

Nu verwijst u naar de zaak Fourniret.
Absoluut. De fouten die daar gemaakt zijn, met de aanwijzingen die ze in Frankrijk hadden, dat is onvoorstelbaar! Dat ze twee jaar na de hervormingen ten gevolge van de zaak Dutroux nog zo slordig te werk zijn gegaan, is ongelooflijk. Nochtans werd het politionele en gerechtelijke systeem grondig gewijzigd. In het Wetboek voor Strafvordering werd een artikel opgenomen dat de politiemensen en de procureurs verplicht om informatie door te geven die interessant zou kunnen zijn voor de onderzoeksrechter. Nu, wij hadden interesse in Fourniret en wij hadden de gegevens opgevraagd maar niets gekregen, terwijl er toen al belangrijke bewijsstukken bestonden. Weet u, om een zaak op te lossen moet je ook een beetje geluk hebben. Maar geluk kun je afdwingen. Als je nooit met de Lotto meespeelt, moet je niet zeuren dat je niet wint. Dat geldt ook voor het gerecht. Het kan gebeuren dat je zoekt en toch niets vindt. Maar wie niét zoekt, zal nooit iets vinden.

Wat vond u ervan om in de mediabelangstelling te staan?
Op een gegeven moment had ik er genoeg van mezelf op de televisie te zien, temeer omdat ze mij soms als een malloot voorstelden. Maar uiteindelijk ben ik er nog redelijk goed uitgekomen. Ik vraag geen medaille, verre van. Ik kan begrijpen dat de media zich voor dergelijk grote zaken interesseren, maar ik heb nooit om hun aandacht gevraagd.

(*) De jacht op de wolven van Michel Bourlet, uitg. Borgerhoff&Lamberigts, € 19,95 (isbn: 978 90 893 1127 6).