Mens & Mening

Met de Ronde kwam u voor het eerst sinds lang opnieuw op televisie. Voelt u die hernieuwde bekendheid?

Ik heb veel films gemaakt, maar ben eigenlijk nooit veel op televisie geweest. Je voelt wel meteen dat je er een groot publiek mee bereikt. Maar het is een medium dat mensen snel verslijt. Ik ben daar dus heel voorzichtig mee.

U bent deze zomer curator van Theater aan Zee.  Hebt u er uw eigen stempel op kunnen drukken?

Ik geloof het wel. Ik heb voorstellingen gekozen die ik zelf graag wilde zien of omdat er mensen bij betrokken zijn met wie ik mij verbonden voel. De programmatie is trouwens vertrokken vanuit een heel persoonlijke foto die 24 jaar geleden in Le Coq in Brussel is genomen van Marc Didden, Arno, Dominique Deruddere, Jan Decorte en mezelf. We hebben hem nu overgedaan in Oostende. Daar verbinden we films van Dominique en Marc aan. Jan speelt en Marc Didden wordt columnist van het festival. Dus Theater aan Zee ligt zeer kort bij mezelf.

In juni stond u nog op de planken met ‘Weg’. Daarin kijkt een man terug op zijn leven en jeugd. Hoe blikt u tot nu toe terug op uw leven?

Een godenleven heb ik tot nu toe gehad! Maar ik blijf niet te lang stilstaan bij het verleden.   Ik heb nog zoveel te doen. In de eerste plaats is het een geluk geweest dat ik ontdekt heb wat ik wou. Ik ben er eigenlijk zeer laat achter gekomen dat theater misschien een mogelijkheid was. Na het conservatorium heb ik met vier maten het theatercollectief Radeis opgericht. We hebben samen de wereld afgedweild. En die combinatie van reizen en spelen was fantastisch. Daar heb ik plezier in spelen gevonden en besloten dat ik daar verder mee wou. Dat dat ook is gelukt, is te danken aan een dosis geluk en gedrevenheid. 

Bent u gepassioneerd?

Natuurlijk. Wat ik doe, doe ik ontzettend graag. Ik vind er zoveel in terug voor mezelf. Het is een permanent zelfonderzoek. Wie ben ik en wat doe ik hier? Dat je die vragen altijd opnieuw kan stellen in een theaterstuk en daar telkens weer een antwoord op probeert te zoeken, bevalt mij. En dat is iets wat naar mijn gevoel nooit zal stoppen, tot ik dood val.

Lees het volledige interview met Josse De Pauw deze maand in Plus Magazine.

Josse De Pauw: Een godenleven

Met de Ronde kwam u voor het eerst sinds lang opnieuw op televisie. Voelt u die hernieuwde bekendheid?

Ik heb veel films gemaakt, maar ben eigenlijk nooit veel op televisie geweest. Je voelt wel meteen dat je er een groot publiek mee bereikt. Maar het is een medium dat mensen snel verslijt. Ik ben daar dus heel voorzichtig mee.

U bent deze zomer curator van Theater aan Zee.  Hebt u er uw eigen stempel op kunnen drukken?

Ik geloof het wel. Ik heb voorstellingen gekozen die ik zelf graag wilde zien of omdat er mensen bij betrokken zijn met wie ik mij verbonden voel. De programmatie is trouwens vertrokken vanuit een heel persoonlijke foto die 24 jaar geleden in Le Coq in Brussel is genomen van Marc Didden, Arno, Dominique Deruddere, Jan Decorte en mezelf. We hebben hem nu overgedaan in Oostende. Daar verbinden we films van Dominique en Marc aan. Jan speelt en Marc Didden wordt columnist van het festival. Dus Theater aan Zee ligt zeer kort bij mezelf.

In juni stond u nog op de planken met ‘Weg’. Daarin kijkt een man terug op zijn leven en jeugd. Hoe blikt u tot nu toe terug op uw leven?

Een godenleven heb ik tot nu toe gehad! Maar ik blijf niet te lang stilstaan bij het verleden.   Ik heb nog zoveel te doen. In de eerste plaats is het een geluk geweest dat ik ontdekt heb wat ik wou. Ik ben er eigenlijk zeer laat achter gekomen dat theater misschien een mogelijkheid was. Na het conservatorium heb ik met vier maten het theatercollectief Radeis opgericht. We hebben samen de wereld afgedweild. En die combinatie van reizen en spelen was fantastisch. Daar heb ik plezier in spelen gevonden en besloten dat ik daar verder mee wou. Dat dat ook is gelukt, is te danken aan een dosis geluk en gedrevenheid. 

Bent u gepassioneerd?

Natuurlijk. Wat ik doe, doe ik ontzettend graag. Ik vind er zoveel in terug voor mezelf. Het is een permanent zelfonderzoek. Wie ben ik en wat doe ik hier? Dat je die vragen altijd opnieuw kan stellen in een theaterstuk en daar telkens weer een antwoord op probeert te zoeken, bevalt mij. En dat is iets wat naar mijn gevoel nooit zal stoppen, tot ik dood val.

Lees het volledige interview met Josse De Pauw deze maand in Plus Magazine.