Mens & Mening

Heleen Wolfers (61) gaf vroeger les in een basisschool in Antwerpen. Op 60-jarige leeftijd trouwde ze met een Egyptenaar die ze in Nederland leerde kennen. Haar man werkte daar als ingenieur bij Philips. Hij bracht zijn hele leven in Nederland door, maar wil nu de draad terug opnemen met zijn familie in eigen land. Daarom leven Heleen en haar echtgenoot de helft van het jaar in Nederland en de andere helft in Egypte in "6 of October City" vlakbij Cairo. Momenteel is ze daar en volgt ze de gebeurtenissen ter plaatse op de voet. Haar man, die tevens een beëdigd vertaler is, vertaalt ook de Egyptische televisiezenders voor haar. Een verslag vanuit het oog van de storm.

Tussen hoop en vrees.

Je kunt er moeilijk omheen. We zitten nu  in ons appartementje bijna in het middelpunt van de activiteit op 20 km verwijderd van Cairo. Op het ogenblik is het de grote “Day of Departure”. Er zijn ongeveer 200.000 demonstranten op het Tahrirplein. Gelukkig verloopt alles vrij rustig. Gisteren was ik nog erg in de ban van de agressie van vorige dagen. En nu werden ook de journalisten nog gedwarsboomd en aangevallen. Dat voorspelt niet veel goeds, dacht ik. Zometeen volgt er een stiekem bloedbad.

Gelukkig nog niet dus.  Hamdoelilah. De buitenlandse vrouwen hier vormen een damesclubje  en zeker nu is het fijn elkaar te kennen. Eens per maand is er een “koffiemorgen”. Overstelpt door Bye bye – mails en sterktewensen vanuit Europa, voelde ik de angst opwellen. Alle buitenlanders zijn nu weg.

Een Nederlandse vriendin adviseerde mij een sjaal om te doen, want een vreemde vrouw kreeg het moeilijk. Na een half uur geworsteld te hebben met een sjaal, heb ik de boel in de hoek gegooid. Ik denk er niet over om mij te verhullen. 

Heel Egyptes revolutie zweef je van hoop naar vrees, van hemelhoog juichend tot diep bedroefd, iedere dag beleef je weer iets anders. In het begin heb ik me hier vreselijk opgewonden, omdat op de Egyptische televisie gesuggereerd werd dat er alleen maar wat opstootjes waren van enkele anarchisten. De hoofdredacteur van deze zender heeft ontslag genomen, die wilde niet langer deelnemen aan het grote sprookjesverhaal.Ook ik  wist wel  beter, wij zien hier alle zenders. Op de Egyptische televisie  zag je alleen de gebruikelijke kookprogramma’s, feuilletons en spelletjes. Iedereen die mij kent weet dat ik die toch al haat, maar nu was het helemaal om witheet van woede te ontploffen.

De speech van Mubarak kalmeerde mij zeker niet. Mijn argwaan steeg met ieder woord; veiligheid en orde…hij zou Egypte beschermen! En al wist ik toen nog niet hoe en wat, het duurde niet lang voor ik het begreep. Hij zorgde ervoor dat alle criminelen vrij kwamen (juist niet de politieke gevangenen maar wel de moordenaars en dieven), dat de politie weg bleef en dat er angst gezaaid werd bij de bevolking. En dat alleen maar om iedereen daarna te kunnen redden uit de chaos. Mooi niet dus.

Eerst ben je vreselijk geschokt door het geweld en daarna leef je weer hoopvol op, bij het zien van de Egyptische bevolking. Op dinsdag 1 februari was de sfeer hier ongelooflijk om te beleven. Iedereen helpt elkaar. Omdat alle wegen afgesloten zijn, worden winkels niet meer aangevuld. Je eet wat er nog is. Een beetje benzine kun je krijgen ‘s morgens om 8 uur. Apothekers hebben geen voorraden meer. Er wordt niet gewerkt, want dat kan niet. Scholen en banken zijn gesloten. Telefoneren kan soms, oplaadkaarten zijn er niet meer. Internetten is onmogelijk en pinnen kan niet meer.

Ik bewonder de vrijwilligers hier die gratis gaan helpen in ziekenhuizen rond het centrum, buren die elkaar helpen. Er is een burgerwacht om iedere wijk te beschermen. Want iedereen is nu echt bang. Ook hier zitten ze voor de deur thee te drinken, bewapend met stokken en messen om de criminelen tegen te houden. “Hallo madame” hoor ik nu overal en ik wuif iedereen terug al hoor ik niet te zwaaien naar vreemde mannen… zeer onbehoorlijk hier. Maar iedereen begrijpt wat we bedoelen.

De Egyptische familie belt me om te informeren hoe het met mij gaat en vraagt of ik niet bang ben? Gelukkig niet. De bedelaars en de armen, die houden mij ’s nachts wakker als ik hun beeld niet van me af kan zetten. De vreselijke armoede (40% leeft van 2 dollar per dag), de straatkinderen, de enorme kloof tussen arm en rijk die als maar groter wordt, het gebrek aan werkgelegenheid, de vreselijke corruptie, de frustratie die je vanwege het gebrek aan oplossingen en mogelijkheden tot verandering naar de keel grijpt. Deze demonstraties juich ik alleen maar toe en ik bewonder hun pogingen om alles zo beschaafd mogelijk af te handelen. Iedere morgen krijg ik een sms : "Egyptenaren blijf waardig en laat je niet verleiden tot geweld of diefstal".

Ik ben zo blij dat er eindelijk gereageerd wordt en steun de Egyptische bevolking voor 100%. Geestelijk dan, want fysiek aanwezig zijn bij de demonstraties op het Tahrirplein durf ik niet, ik wil graag nog langleven en huiver van grote mensenmassa’s.

En dan sloeg de feeststemming weer helemaal om, weg was de hoop en terug de ontzetting. Als een aap uit de mouw, zag je plotseling pro-Mubarak demonstranten op de andere vreedzame betogers  inhakken. Waar kwamen die vandaan? Geloof me: kamelen lopen er niet in het centrum van Cairo, die vind je wel bij de kamelenmarkt minstens 40 km daar vandaan. Weer een ideetje van de machthebbers hier?

Ik merk dat ik weer teveel in een abstracte wereld van denkbeelden en ideeën leef. De filosofie van de hoop maakt mij euforisch en dan komt de keiharde werkelijkheid weer vlijmscherp aan. De beelden maken me ziek. Wat een vreselijk criminele acties van een criminele regering.
De Egyptische familie is onthutst als ze horen dat Mubarak 40 tot 70 miljard dollar bezit. Dat hakt er hier wel in. Zij (intellectuelen en hogere burgerij) willen Mubarak op vreedzame wijze afvoeren en rustig naar een democratie toegroeien. El Baradei vinden ze een opportunist die, terug uit het buitenland, nu hier de puntjes op de i denkt te zetten. Ahmed Shafiq uit de nieuw gevormde regering vinden ze wel sympathiek. Hij komt open en vriendelijk over en spreekt Egyptisch en geen hoog Arabisch zoals de anderen.

Net terwijl ik hier aan de computer zit Shafiq aan het woord  en  verdrijft mijn neerslachtigheid weer even. Ik voel me langzaam verglijden in een heerlijke volmaakte wereld. De gezellige sfeer van mijn familie wordt opgeroepen, ik ben weer terug een kindje bij mama en papa. Papa weet het het best, ik hoef niets te vrezen.

"Mubarak treedt weliswaar wel niet af, maar zijn hele partij wel. Het regime gaat weg en Mubarak uiteindelijk ook wel in september. Hij gaat Egypte helpen bij de overgang want zoiets vraagt natuurlijk tijd en begeleiding. Natuurlijk mag iedereen zijn mening uiten…Misschien kunnen we een soort  ‘Hyde Park’openen hier in Cairo", oppert hij.  “We moeten die jongeren toch echt helpen. Voor 80% doen we nu al wat ze vragen en de rest volgt heus wel. Jje moet een oudere man als Mubarak in dit geval toch met respect bejegenen. Tenslotte hebben wij in Egypte een lange beschaving achter de rug. Wij kunnen trots zijn op onszelf, want heus alles wordt democratisch. Alleen doen wij dat op de juiste wijze. Buitenlanders begrijpen dat niet, wij wel, wij regelen alles zonder chaos."

Gezellig toch zo’n onderonsje, wat versterkt dat toch het samenhorigheidsgevoel.  Emotioneel krijg ik nu een warm en knus gevoel  van binnen, terwijl mijn verstand het uitschreeuwt : luister toch niet, denk ik dan. “Kanker kun je niet genezen met een aspirientje “gillen ze op het Tahrirplein. Maar wat  zou ik  graag toegeven aan het prachtige verhaal van Shafiq. Wie wil nu niet geloven dat alles weer normaal wordt, nadat je twee weken opgesloten hebt gezeten zonder uitjes, winkelen, bellen, internetten en ander fraais. En dan wordt je zoiets beloofd door diezelfde mensen die al dat ongemak veroorzaakten. Moet je nu huilen of lachen ?

Ik besluit het laatste te doen en omdat ik iedereen zijn pretje gun, herhaal ik even kort wat er verder gezegd wordt. “ De bloedige schermutselingen tussen pro-Mubarakkers en contra-Mubarakkers zijn de schuld van de bedoeienen, die hun paarden en kamelen hebben losgelaten. Het is Hamas die de gevangenissen heeft open gezet. De joden zitten achter dit alles. Het zijn de Iraniers die gezorgd hebben voor de sandwiches op het Tahrirplein. De Zwitsers hebben geld gegeven aan de demonstranten. De mensen die op 25 januari betoogden zijn aardige mensen, maar ze zijn vervangen door tuig.“ Hoe en waarom, dat mag Joost weten. “Er was geen terroristische aanval op de pijplijn die van Ashkelon naar Israel gaat. Dat was alleen maar een toevallig lekje richting Jordanië.”

Ha, ha, het is maar het beste om alle schuld bij de anderen te leggen… het verhaal van de balk en de splinter. Het betoog wordt beëindigd met de mededeling dat alles nu voorbij is…”Het zijn nog maar een paar enkelingen daar op het Tahrirplein.” Het lijkt wel of ik in een levensecht verhaal van “Daens”ben terecht gekomen, een eeuw terug waar iedere onrust verweten werd aan de opstandige arbeiders en niet aan diegenen die ze veroorzaakten.

Ik heb mijn buik vol van deze overheidsvoorlichting en propaganda, niet van de mensen die me omringen en waar ik veel om geef, Ik wens ze alle succes en een schitterende toekomst. Ik hoop zo dat het allemaal nog gaat meevallen voor hen. Tegelijk volg ik de problematische vooruitzichten op de voet en voel me niet lekker. Alles wat er hier gebeurt, alle belevenissen, alle gevoelens, alle doden en gewonden…ze werden gepland door deze nieuwe regering, Ook alle angsten en vreugden,  ze zijn het gevolg van manipulaties. Het verlammen van de volledige maatschappij is hun werk. Zij trekken aan de touwtjes. Wint de macht van de sterkste dan altijd? Kan Egypte tot een democratie uitgroeien…? Het mag een wonder heten als dat gebeurt, vrees ik.

Zo blijf ik bedroefd en geëmotioneerd en krik mezelf weer op met een tekst van Bertold Brecht: “He who fights can loose – he who doesn’t fight has lost already."

Een lezeres getuigt vanuit Cairo

Heleen Wolfers (61) gaf vroeger les in een basisschool in Antwerpen. Op 60-jarige leeftijd trouwde ze met een Egyptenaar die ze in Nederland leerde kennen. Haar man werkte daar als ingenieur bij Philips. Hij bracht zijn hele leven in Nederland door, maar wil nu de draad terug opnemen met zijn familie in eigen land. Daarom leven Heleen en haar echtgenoot de helft van het jaar in Nederland en de andere helft in Egypte in "6 of October City" vlakbij Cairo. Momenteel is ze daar en volgt ze de gebeurtenissen ter plaatse op de voet. Haar man, die tevens een beëdigd vertaler is, vertaalt ook de Egyptische televisiezenders voor haar. Een verslag vanuit het oog van de storm.

Tussen hoop en vrees.

Je kunt er moeilijk omheen. We zitten nu  in ons appartementje bijna in het middelpunt van de activiteit op 20 km verwijderd van Cairo. Op het ogenblik is het de grote “Day of Departure”. Er zijn ongeveer 200.000 demonstranten op het Tahrirplein. Gelukkig verloopt alles vrij rustig. Gisteren was ik nog erg in de ban van de agressie van vorige dagen. En nu werden ook de journalisten nog gedwarsboomd en aangevallen. Dat voorspelt niet veel goeds, dacht ik. Zometeen volgt er een stiekem bloedbad.

Gelukkig nog niet dus.  Hamdoelilah. De buitenlandse vrouwen hier vormen een damesclubje  en zeker nu is het fijn elkaar te kennen. Eens per maand is er een “koffiemorgen”. Overstelpt door Bye bye – mails en sterktewensen vanuit Europa, voelde ik de angst opwellen. Alle buitenlanders zijn nu weg.

Een Nederlandse vriendin adviseerde mij een sjaal om te doen, want een vreemde vrouw kreeg het moeilijk. Na een half uur geworsteld te hebben met een sjaal, heb ik de boel in de hoek gegooid. Ik denk er niet over om mij te verhullen. 

Heel Egyptes revolutie zweef je van hoop naar vrees, van hemelhoog juichend tot diep bedroefd, iedere dag beleef je weer iets anders. In het begin heb ik me hier vreselijk opgewonden, omdat op de Egyptische televisie gesuggereerd werd dat er alleen maar wat opstootjes waren van enkele anarchisten. De hoofdredacteur van deze zender heeft ontslag genomen, die wilde niet langer deelnemen aan het grote sprookjesverhaal.Ook ik  wist wel  beter, wij zien hier alle zenders. Op de Egyptische televisie  zag je alleen de gebruikelijke kookprogramma’s, feuilletons en spelletjes. Iedereen die mij kent weet dat ik die toch al haat, maar nu was het helemaal om witheet van woede te ontploffen.

De speech van Mubarak kalmeerde mij zeker niet. Mijn argwaan steeg met ieder woord; veiligheid en orde…hij zou Egypte beschermen! En al wist ik toen nog niet hoe en wat, het duurde niet lang voor ik het begreep. Hij zorgde ervoor dat alle criminelen vrij kwamen (juist niet de politieke gevangenen maar wel de moordenaars en dieven), dat de politie weg bleef en dat er angst gezaaid werd bij de bevolking. En dat alleen maar om iedereen daarna te kunnen redden uit de chaos. Mooi niet dus.

Eerst ben je vreselijk geschokt door het geweld en daarna leef je weer hoopvol op, bij het zien van de Egyptische bevolking. Op dinsdag 1 februari was de sfeer hier ongelooflijk om te beleven. Iedereen helpt elkaar. Omdat alle wegen afgesloten zijn, worden winkels niet meer aangevuld. Je eet wat er nog is. Een beetje benzine kun je krijgen ‘s morgens om 8 uur. Apothekers hebben geen voorraden meer. Er wordt niet gewerkt, want dat kan niet. Scholen en banken zijn gesloten. Telefoneren kan soms, oplaadkaarten zijn er niet meer. Internetten is onmogelijk en pinnen kan niet meer.

Ik bewonder de vrijwilligers hier die gratis gaan helpen in ziekenhuizen rond het centrum, buren die elkaar helpen. Er is een burgerwacht om iedere wijk te beschermen. Want iedereen is nu echt bang. Ook hier zitten ze voor de deur thee te drinken, bewapend met stokken en messen om de criminelen tegen te houden. “Hallo madame” hoor ik nu overal en ik wuif iedereen terug al hoor ik niet te zwaaien naar vreemde mannen… zeer onbehoorlijk hier. Maar iedereen begrijpt wat we bedoelen.

De Egyptische familie belt me om te informeren hoe het met mij gaat en vraagt of ik niet bang ben? Gelukkig niet. De bedelaars en de armen, die houden mij ’s nachts wakker als ik hun beeld niet van me af kan zetten. De vreselijke armoede (40% leeft van 2 dollar per dag), de straatkinderen, de enorme kloof tussen arm en rijk die als maar groter wordt, het gebrek aan werkgelegenheid, de vreselijke corruptie, de frustratie die je vanwege het gebrek aan oplossingen en mogelijkheden tot verandering naar de keel grijpt. Deze demonstraties juich ik alleen maar toe en ik bewonder hun pogingen om alles zo beschaafd mogelijk af te handelen. Iedere morgen krijg ik een sms : "Egyptenaren blijf waardig en laat je niet verleiden tot geweld of diefstal".

Ik ben zo blij dat er eindelijk gereageerd wordt en steun de Egyptische bevolking voor 100%. Geestelijk dan, want fysiek aanwezig zijn bij de demonstraties op het Tahrirplein durf ik niet, ik wil graag nog langleven en huiver van grote mensenmassa’s.

En dan sloeg de feeststemming weer helemaal om, weg was de hoop en terug de ontzetting. Als een aap uit de mouw, zag je plotseling pro-Mubarak demonstranten op de andere vreedzame betogers  inhakken. Waar kwamen die vandaan? Geloof me: kamelen lopen er niet in het centrum van Cairo, die vind je wel bij de kamelenmarkt minstens 40 km daar vandaan. Weer een ideetje van de machthebbers hier?

Ik merk dat ik weer teveel in een abstracte wereld van denkbeelden en ideeën leef. De filosofie van de hoop maakt mij euforisch en dan komt de keiharde werkelijkheid weer vlijmscherp aan. De beelden maken me ziek. Wat een vreselijk criminele acties van een criminele regering.
De Egyptische familie is onthutst als ze horen dat Mubarak 40 tot 70 miljard dollar bezit. Dat hakt er hier wel in. Zij (intellectuelen en hogere burgerij) willen Mubarak op vreedzame wijze afvoeren en rustig naar een democratie toegroeien. El Baradei vinden ze een opportunist die, terug uit het buitenland, nu hier de puntjes op de i denkt te zetten. Ahmed Shafiq uit de nieuw gevormde regering vinden ze wel sympathiek. Hij komt open en vriendelijk over en spreekt Egyptisch en geen hoog Arabisch zoals de anderen.

Net terwijl ik hier aan de computer zit Shafiq aan het woord  en  verdrijft mijn neerslachtigheid weer even. Ik voel me langzaam verglijden in een heerlijke volmaakte wereld. De gezellige sfeer van mijn familie wordt opgeroepen, ik ben weer terug een kindje bij mama en papa. Papa weet het het best, ik hoef niets te vrezen.

"Mubarak treedt weliswaar wel niet af, maar zijn hele partij wel. Het regime gaat weg en Mubarak uiteindelijk ook wel in september. Hij gaat Egypte helpen bij de overgang want zoiets vraagt natuurlijk tijd en begeleiding. Natuurlijk mag iedereen zijn mening uiten…Misschien kunnen we een soort  ‘Hyde Park’openen hier in Cairo", oppert hij.  “We moeten die jongeren toch echt helpen. Voor 80% doen we nu al wat ze vragen en de rest volgt heus wel. Jje moet een oudere man als Mubarak in dit geval toch met respect bejegenen. Tenslotte hebben wij in Egypte een lange beschaving achter de rug. Wij kunnen trots zijn op onszelf, want heus alles wordt democratisch. Alleen doen wij dat op de juiste wijze. Buitenlanders begrijpen dat niet, wij wel, wij regelen alles zonder chaos."

Gezellig toch zo’n onderonsje, wat versterkt dat toch het samenhorigheidsgevoel.  Emotioneel krijg ik nu een warm en knus gevoel  van binnen, terwijl mijn verstand het uitschreeuwt : luister toch niet, denk ik dan. “Kanker kun je niet genezen met een aspirientje “gillen ze op het Tahrirplein. Maar wat  zou ik  graag toegeven aan het prachtige verhaal van Shafiq. Wie wil nu niet geloven dat alles weer normaal wordt, nadat je twee weken opgesloten hebt gezeten zonder uitjes, winkelen, bellen, internetten en ander fraais. En dan wordt je zoiets beloofd door diezelfde mensen die al dat ongemak veroorzaakten. Moet je nu huilen of lachen ?

Ik besluit het laatste te doen en omdat ik iedereen zijn pretje gun, herhaal ik even kort wat er verder gezegd wordt. “ De bloedige schermutselingen tussen pro-Mubarakkers en contra-Mubarakkers zijn de schuld van de bedoeienen, die hun paarden en kamelen hebben losgelaten. Het is Hamas die de gevangenissen heeft open gezet. De joden zitten achter dit alles. Het zijn de Iraniers die gezorgd hebben voor de sandwiches op het Tahrirplein. De Zwitsers hebben geld gegeven aan de demonstranten. De mensen die op 25 januari betoogden zijn aardige mensen, maar ze zijn vervangen door tuig.“ Hoe en waarom, dat mag Joost weten. “Er was geen terroristische aanval op de pijplijn die van Ashkelon naar Israel gaat. Dat was alleen maar een toevallig lekje richting Jordanië.”

Ha, ha, het is maar het beste om alle schuld bij de anderen te leggen… het verhaal van de balk en de splinter. Het betoog wordt beëindigd met de mededeling dat alles nu voorbij is…”Het zijn nog maar een paar enkelingen daar op het Tahrirplein.” Het lijkt wel of ik in een levensecht verhaal van “Daens”ben terecht gekomen, een eeuw terug waar iedere onrust verweten werd aan de opstandige arbeiders en niet aan diegenen die ze veroorzaakten.

Ik heb mijn buik vol van deze overheidsvoorlichting en propaganda, niet van de mensen die me omringen en waar ik veel om geef, Ik wens ze alle succes en een schitterende toekomst. Ik hoop zo dat het allemaal nog gaat meevallen voor hen. Tegelijk volg ik de problematische vooruitzichten op de voet en voel me niet lekker. Alles wat er hier gebeurt, alle belevenissen, alle gevoelens, alle doden en gewonden…ze werden gepland door deze nieuwe regering, Ook alle angsten en vreugden,  ze zijn het gevolg van manipulaties. Het verlammen van de volledige maatschappij is hun werk. Zij trekken aan de touwtjes. Wint de macht van de sterkste dan altijd? Kan Egypte tot een democratie uitgroeien…? Het mag een wonder heten als dat gebeurt, vrees ik.

Zo blijf ik bedroefd en geëmotioneerd en krik mezelf weer op met een tekst van Bertold Brecht: “He who fights can loose – he who doesn’t fight has lost already."